گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم از مارس ۲۰۲۲، بزرگترین نیروگاه هسته ای اروپا، نیروگاه هسته ای Zaporizhzhia در سواحل رودخانه Dnipro، تحت کنترل ارتش روسیه قرار گرفت. این رویداد یک مرکز دائمی خطر و تنش ژئوپلیتیکی ایجاد کرده است. با این حال، واقعیت عملیاتی پیچیدهتر از کنترل نظامی صرف است: هر شش رآکتور نیروگاه در حالت خاموشی سرد هستند و برق تولید نمیکنند.
این وضعیت که بیش از سه سال است ادامه دارد، اوکراین را ملزم میکند تا برای حفظ سیستمهای حیاتی به منابع برق خارجی تکیه کند. این بن بست هسته ای به زودی شکسته نخواهد شد زیرا سطح اختلاف روسیه و اوکراین بر سر آن بسیار بالاتر از حد انتظار است. حتی همین موضوع (تعیین تکلیف نیروگاه زاپورژیا) به معمایی دشوار در روند انعقاد توافق آتش بس تبدیل شده است.
راه اندازی مجدد راکتورها، حتی با توافق سیاسی، نیازمند سرمایه گذاری عظیم و بازسازی زیرساخت های حیاتی است. یکی از مهم ترین موانع، بازسازی سد برق آبی تخریب شده کاخوفکا است که پیش از این نقش اساسی در تامین آب مورد نیاز سیستم های خنک کننده نیروگاه داشت. بدون این منبع حیاتی، ایمنی درازمدت این گیاه در هاله ای از ابهام قرار دارد.
در میان این مخاطرات فنی، مذاکرات در مورد مالکیت و مدیریت آینده نیروگاه به بن بست رسیده است. اوکراین معتقد است که این منطقه باید غیرنظامی شده و به یک منطقه آزاد اقتصادی تبدیل شود.
ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین به پیشنهاد آمریکا اشاره کرد که در آن ایالات متحده به عنوان شریک در یک دولت مشترک با روسیه و اوکراین عمل میکند. کییف این طرح را غیرواقعی تلقی کرد و در عوض یک مدیریت مشترک ۵۰-۵۰ با ایالات متحده پیشنهاد کرد که در آن واشنگتن نقش تعیینکنندهای در تخصیص نیمی از تولید برق خواهد داشت که به طور غیرمستقیم بر روسیه تأثیر میگذارد.
اما روسیه موضع محکمی اتخاذ کرده است. الکسی لیکاچف، رئیس آژانس هسته ای روس اتم، تاکید کرد که تنها یک نهاد، یعنی روسیه، اختیار مدیریت این تاسیسات و تضمین ایمنی آن را دارد. وی این احتمال را مطرح کرد که اوکراین در آینده در چارچوب همکاری های بین المللی از برق تولیدی نیروگاه بهره مند شود، اما این منوط به پذیرش مدیریت روس اتم است.
سازش بر سر Zaporizhzhia، اگرچه از نظر فنی غیرممکن نیست، به سطحی از درک و اعتماد متقابل نیاز دارد که در حال حاضر در فضای فعلی بی اعتمادی کامل بین کیف و مسکو کاملاً وجود ندارد. این نیروگاه در حال حاضر یک تولید کننده برق نیست، بلکه یک اهرم فشار سیاسی و یک میدان مین معلق است که سرنوشت آن به تغییر توازن قوا یا یک معجزه دیپلماتیک بستگی دارد.
انتهای پیام/
منبع:تسنیم
