گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم; اعتراضات مدنی معمولاً از مطالبات واقعی و انباشت نارضایتی های اجتماعی شکل می گیرد. شهروندان به امید شنیدن صدایشان و اصلاح مسیرها وارد میدان می شوند، اما تجربه نشان داده است که این فضا همیشه محدود به معترضان مطالبه گر نیست.
همزمان با شکل گیری تجمعات، گروه هایی در حاشیه یا متن اعتراض ظاهر می شوند که هدفشان نه پیگیری مطالبه گری، بلکه سوء استفاده از فضای ملتهب جامعه است.
این گروه ها طیف متنوعی دارند. از افراد فرصت طلب و هیجان خواه گرفته تا جریان های رادیکال که اساساً اعتقادی به اعتراض مسالمت آمیز ندارند. برای این افراد هر چه جو خشن و غیرقابل کنترل شود، مطلوبتر است، زیرا در چنین شرایطی مرز مطالبه گری و هرج و مرج از بین می رود و اصل اعتراض باطل می شود.
علاوه بر اینها نباید نقش بازیگرانی را نادیده گرفت که با نگاه بیرونی یا علایق خاص به دنبال تشدید تنش و تضعیف همبستگی اجتماعی هستند و از هر شکافی برای دامن زدن به بحران استفاده می کنند.
اهداف پنهان آشوبگران چیست؟
هدف اصلی از تبدیل اعتراض مدنی به اغتشاش، منحرف کردن مسیر طبیعی و منطقی اعتراض است. وقتی خشونت و تخریب بر تجمعات سایه افکنده، مطالبه خاص مردم به حاشیه می رود و افکار عمومی به جای شنیدن «چرا اعتراض می کنند» درگیر این پرسش می شود که «چگونه با ناامنی مقابله کنیم». این تغییر زمین بازی به نفع کسانی است که نمی خواهند اعتراض به نتیجه برسد.
در چنین شرایطی شکاف اجتماعی نیز عمیق تر می شود. بخشی از جامعه که دغدغه امنیت و آرامش زندگی روزمره را دارند از اعتراض فاصله گرفته و اعتماد عمومی خدشه دار می شود.
نتیجه فرسایش سرمایه اجتماعی و حذف صداهای معتدل است. همان صداهایی که می توانند پلی بین مردم و ساختارهای رسمی باشند.
ایجاد چرخه خشونت، رادیکال سازی فضا و از بین بردن امکان گفت و گو از دیگر اهدافی است که تحت این انحراف دنبال می شود.
چگونه اعتراض را حفظ کنیم؟
روش هایی که برای هدایت اعتراض به شورش استفاده می شود، اغلب تدریجی و حساب شده است. از تخریب محدود تا برانگیختن واکنش ها تا القای این گزاره در فضای مجازی که «اعتراض آرام بی فایده است».
تغییر روایت اعتراض، انتشار اخبار ناقص یا تصاویر احساسی و از بین بردن مرز معترض و آشوبگر از جمله ترفندهایی است که می تواند فضای تجمع را از کنترل خارج کند.
در این میان نقش مردم و معترضان آگاه حیاتی است. فاصله گرفتن از خشونت، نپذیرفتن تحریکات، اصرار بر مطالبات خاص و پرهیز از تخریب از مهم ترین راه های محافظت در برابر اعتراض مدنی است.
اعتراض زمانی می تواند به نتیجه برسد که شهروندان نگذارند صدایشان در هیاهوی هرج و مرج گم شود. جداسازی آگاهانه اعتراض مدنی از شورش فقط یک انتخاب سیاسی نیست، بلکه یک مسئولیت اجتماعی برای حفظ امنیت، همبستگی و امکان اصلاح است.
انتهای پیام/
منبع:تسنیم
