به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمان ، ۱۳ آذرماه تنها یک روز در تقویم رسمی کشور نیست، بلکه روز ۱۳ دی ماه تنها یک روز در تقویم رسمی کشور نیست. روزی است که تاریخ مکث می کند، قلب ها سنگین می شود و خاطرات زنده تر از همیشه در حافظه جمعی یک ملت جاری می شود.
روزی که نام شهید حاج قاسم سلیمانی با ایستادگی و مقاومت گره خورده است، روزی که یاد و خاطره شهدای مظلوم حادثه تروریستی گلزار، شهدای کرمان با کینه و خون آمیخته شده است و امسال همزمان با میلاد امیرالمومنین علی (ع) و بزرگداشت روز پدر، بیش از آن که گرمی روز پدر باشد، فقدان روز پدر گرامی باد. همیشه
سیزدهم آذرماه؛ تاریخچه داغ های رایج
روز سیزدهم سالهاست که به یکی از حساس ترین و تاثیرگذارترین نقاط در حافظه تاریخی ایرانیان تبدیل شده است. نقطه ای که شهادت و مقاومت و مظلومیت و عزت به هم می رسند. سالگرد شهادت مردی که برای خیلی ها فقط یک فرمانده نظامی نبود. حاج قاسم سلیمانی برای یک ملت مظهر امنیت، غیرت، اخلاص و پدری بود.
مردی که رد پای مبارزه اش از میدان های سخت جنگ تا دل خانه های امن مردم امتداد داشت.
کرمان; آنجا که گرم بود دوباره زنده شد
اما فاجعه تلخ ۱۳ دی تنها به شهید حاج قاسم سلیمانی، رهبر جبهه مقاومت و پیشوای دل ها ختم نمی شود. دو سال پیش در چنین روزی گلزار شهدای کرمان – مکانی که قرار بود زیارتگاهی باشد – صحنه یکی از تلخ ترین جنایات تروریستی سال های اخیر شد.
ساعت ۱۴:۵۰ بعد از ظهر ۲۲ دی ماه اولین انفجار رخ داد و صدای مهیبی فضای معنوی مراسم چهارمین سالگرد شهادت حاج قاسم سلیمانی را در هم شکست.
مردمی که تا لحظاتی پیش به نماز و زیارت مشغول بودند، ناگهان با موجی از انفجار و فریادهای وحشت زده مواجه شدند.
زمین زیر پایشان می لرزید و حال و هوای گلزار که با احترام و آرامش آمیخته بود در لحظه ای کوتاه به صحنه ای خونین تبدیل شد.
انفجار دوم؛ زخمی عمیق تر بر پیکر شهر
شوک انفجار اول هنوز فروکش نکرده بود که انفجار دوم در ساعت ۱۵:۱۷ رخ داد. انفجاری که عمق فاجعه را چند برابر کرد.
تکه های پاره لباس، کفش و وسایل شخصی، خون روی آسفالت خیابان و اجساد بی جان روی زمین، تصویری تلخ و فراموش نشدنی از آن روز رقم زد.
مادران و پدران با چشمانی اشکبار در میان مجروحان و شهدا به دنبال عزیزان خود بودند و صحنه هایی که حتی روایت آن دل هر انسانی را به درد می آورد.
پدران آسمانی؛ ستون هایی که هنوز پابرجا هستند
در میان شهدای این حادثه تروریستی، اسامی وجود دارد که هر کدام داستانی را روایت می کنند. پدران و مادرانی که ستون خانه بودند و امروز جای خالیشان را با هیچ حرفی نمی توان پر کرد. کسانی که زندگی خود را در مسیری گذاشتند که آینده یک ملت را تضمین کرد.
آنها فقط «شهید» نبودند. پدر و مادر، همسر، فرزند و دوست بودند و امروز نبودشان خانهها را آرامتر و دلها را سنگینتر کرده است.
وقتی روز پدر است هوا گرم می شود
امسال سیزدهم دی مصادف با سیزدهم رجب است. میلاد امیرالمومنین علی علیه السلام پدری که مظهر عدالت و شجاعت و مهربانی است.
تقارن سنگین و معنادار؛
روز پدر، در روزی که بسیاری از پدران دیگر در میان خانواده هایشان نیستند. پدرانی که دیگر دستشان بر سر فرزندانشان نیست، بلکه راهشان چراغ آینده همان فرزندان شده است.
حاج قاسم؛ پدر برای یک ملت
برای بسیاری از مردم ایران، حاج قاسم سلیمانی تنها یک فرمانده نظامی نبود. او پدر معنوی نسلی بود که امنیت امروز خود را مدیون شب زنده داری و تلاش های مستمر اوست.
این روزها یاد حاج قاسم یاد همه پدرانی است که بی ادعا رفتند تا «ایران» بماند.
دلتنگی و غرور؛ میراث مشترک قرن سیزدهم
سیزدهم روز آرزوهای خاموش است. روز اشکی که در سکوت فرو می ریزد و بغض که به آن «غرور» می گویند.
روز سیزدهم روز گرم و پر افتخار با هم بودن است. روزی به یاد پدرانی که رفتند تا بمانیم و با عزت و شرف زندگی کنیم.
انتهای پیام/۵۱۱/
منبع:تسنیم
