گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم; در جریان اعتراضات و ناآرامی های اجتماعی، تصویر و ویدئو به یکی از مهم ترین ابزارهای شکل دهی افکار عمومی تبدیل می شود. دلیل این اهمیت این است که محتوای بصری بسیار سریعتر از متن باور می شود، مستقیماً احساسات را هدف قرار می دهد و به عنوان یک «شاهد عینی» برای مخاطب عمل می کند.
جعل یا تحریف تصاویر و ویدئوها بخشی از نبرد روایی برای تغییر درک عمومی به روشی متفاوت است.
رایج ترین روش استفاده از تصاویر و ویدیوهای قدیمی است که ادعا می کنند جدید هستند. محتوایی که ممکن است سال ها پیش یا در شهر یا حتی کشور دیگری ثبت شده باشد، با عنوان «امروز» یا «اینجا» بازنشر می شود. این روش بسیار موثر است زیرا تصویر واقعی است اما زمان و مکان نادرست است و بسیاری از مخاطبان فرصتی برای بررسی ندارند.
علاوه بر این روش، برش انتخابی و حذف قسمت های ویدیو نیز نقش مهمی دارد. با نمایش تنها چند ثانیه خاص و حذف قبل و بعد از رویداد، روایتی ناقص اما جهت دار خلق می شود که می تواند معنای کلی رویداد را به کلی تغییر دهد.
در برخی موارد، مرحله بندی محدود یا نیمه ساخته رخ می دهد. یک رویداد کوچک یا کنترل شده با زاویه و تکرار تصویربرداری مشخص ایجاد و نمایش داده می شود که گویی با یک موقعیت فراگیر و کلی روبرو هستیم.
یک آتش سوزی محدود به «شهری در آتش» تبدیل می شود یا یک درگیری کوتاه به عنوان نمادی از سرکوب گسترده معرفی می شود.
تصاویر دستکاری شده نیز در همین چارچوب کار می کنند. حذف یا اضافه کردن افراد، تغییر رنگ ها برای ایجاد خشونت، یا ترکیب چندین تصویر در یک فریم از جمله روش هایی هستند که بیشتر بر سرعت انتشار و تاثیر احساسی تکیه دارند تا دقت و کیفیت فنی.
در سال های اخیر استفاده از هوش مصنوعی و ویدئوهای تولید شده یا دستکاری شده نیز به این فضا اضافه شده است. جعل کردن چهره ها، صداهای ساختگی یا حتی ایجاد یک صحنه کامل بدون اینکه واقعاً اتفاق بیفتد، اگرچه هنوز نسبتاً گران و پیچیده است، اما برای اهداف نمادین و حساس استفاده می شود و تأثیر روانی بالایی دارد.
با این حال، خطرناک ترین محتوا لزوما پیچیده ترین نیست، بلکه ساده، احساسی و باورپذیر است.
انتشار این تصاویر و فیلم ها معمولا با ترفندهای روانی همراه است. القائات دروغین با جملاتی چون «حمله وحشیانه»، «تصاویر باورنکردنی»، «فیلم تکان دهنده»، «سرکوب مردم» فرصت تفکر را از مخاطبان می گیرد.
استفاده از تصاویر کودکان، زنان یا سالمندان احساسات را به گونه ای تحریک می کند که تفکر انتقادی به حاشیه رانده می شود. روایت ها اغلب به صورت قطعی و بدون شک ارائه می شوند و با تکرار و بمباران احساسی، ذهن مخاطب خسته و آماده پذیرش یک روایت خاص می شود.
اهداف پشت این جعلها متنوع است، اما در نهایت به چند محور اصلی بازمیگردد. تحریک خشم، ترس یا ناامیدی برای کاهش عقلانیت جمعی، منحرف کردن مسیر طبیعی اعتراض از مطالبه خشونت و هرج و مرج، دوقطبی شدن شدید جامعه و از بین بردن امکان گفتگو و در نهایت بی اعتمادی عمومی.
وقتی مخاطب به طور مکرر در معرض محتوای جعلی قرار می گیرد – حتی اگر بخشی از آن بعداً افشا شود – ممکن است به همه چیز، حتی اخبار واقعی، بی اعتماد شود.
به طور کلی، جعل تصویر و ویدئو در اعتراضات به جای تکیه بر “دروغ بزرگ” بر اساس تحریف هوشمندانه، برش انتخابی و بازی با احساسات است. اگر این روند به رسمیت شناخته و مدیریت نشود، می تواند مسیر اعتراض مدنی را تغییر دهد، روایت های افراطی را تقویت کند و تصمیم گیری های مهم را نه بر اساس عقلانیت، بلکه بر اساس موج هیجان عمومی شکل دهد.
انتهای پیام/
منبع:تسنیم
