مینیسریال A Tale of Two Cities با هنرنمایی کیت هرینگتون توانسته نمرات نسبتا خوبی از منتقدان به دست بیاورد.
مینیسریال A Tale of Two Cities محصول سال ۲۰۲۶، یک درام تاریخی است که توسط ریچارد آر کلارک کارگردانی و بر اساس رمان مشهور چارلز دیکنز ساخته شده است. این اثر که توسط دنیل وست خلق شده، داستان پیچیده و عاطفی دو شهر را در بر میگیرد. کیت هرینگتون و فرانسوا سیویل در نقش دو شخصیت شبیه به هم، یعنی سیدنی کارتون و چارلز دارنه، نقشهای اصلی را ایفا میکنند و میرن مک نیز در نقش لوسی مانت حضور دارد.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۵ نقد برای مینیسریال A Tale of Two Cities منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۸۰ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۵ نقد برای این سریال منتشر شده که امتیاز ۵۶ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این سریال را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره مینیسریال A Tale of Two Cities
- راتن تومیتوز: ۵ نقد – امتیاز ۸۰ درصد
- متاکریتیک: ۵ نقد – امتیاز ۵۶ از صد
۸۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: کلسی متسون
این تولید فوقالعاده در برخی لحظات کاملاً دقیق عمل میکند، هرچند در بخشهای دیگر کمی از رسیدن به شکوه مطلق فاصله میگیرد؛ اما این اثر گواهی است بر این موضوع که چرا شخصیتهای گسترده و ملودرام روانشناختی چارلز دیکنز همچنان نمونهای از داستانسرایی جذاب و ماندگار هستند، از آن جمله آغازین مشهور گرفته تا جمله پایانی که به همان اندازه شناخته شده است.
۷۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: سایمون گالاگر
من A Tale of Two Cities را خیلی دوست داشتم، هرچند همیشه عاشقش نبودم، اما در قویترین لحظات خود، بازخوانی بسیار ارزشمندی از داستان دیکنز است که به اوج فوقالعادهای میرسد؛ اوجی که شایسته جایگاه خود به عنوان یکی از بهترین پایانبندیهای تاریخ ادبیات است.
۶۰/۱۰۰ – Los Angeles Times | منتقد: رابرت لوید
مک تأثیری حیاتی و مداوم بر جای میگذارد؛ آدم میتواند بفهمد چرا همه عاشق او هستند. (هرینگتون که نام بزرگ این اثر است، وضوح کمتری دارد؛ او پیش از آنکه کارتون عاشق لوسی شود، جذابتر است، یعنی زمانی که هنوز کمی آدم بدجنسی است و صرفاً در بیشتر مواقع غمگین نیست.)
۵۰/۱۰۰ – Wall Street Journal | منتقد: جان اندرسون
داستان لحظات فوقالعادهای دارد، اما انتظار برای رسیدن به آن لحظات نیازمند صبر زیادی است. همچنین این اثر نشان میدهد که اگر استعداد قابل توجه پشت سریال با آزادی سازندهتری همراه میشد، احتمالاً اقتباس بسیار بسیار بهتری میتوانست ساخته شود.
۴۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دنیل فینبرگ
خودِ داستان احتمالاً آنقدر خوب هست که برخی بینندگان را از اپیزودی به اپیزود دیگر با خود همراه کند، اما شیوه روایت قطعاً آنقدر خوب نیست که کسی را ترغیب کند به سراغ سرویس MGM+ برود.
