به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم ، قدرت های بزرگ وقتی بدون پاسخگویی عمل می کنند مرزهای اخلاق و قانون را نادیده می گیرند. عملیات شبانه، دستگیری رهبران مستقل و مداخلات یکجانبه نمونههای بارز این منطق است. سوال اصلی این است: چگونه یک نفر می تواند اینقدر مطلق عمل کند و تقریباً هیچ محدودیتی نداشته باشد؟
پاسخ در ذهن کارگزاران نظم جهانی نهفته است. ذهنیتی که قدرت را معیار حقیقت و خشونت علیه «ما» می داند ضروری و نظم ساز و در برابر «دیگران» را تهدید و بی قانونی می داند. تکبر خود برتری محصول تمرین طولانی مدت انباشت قدرت نامحدود است. این نگرش تاریخ را پر از مداخلات و بحران هایی کرده است که جهان را بی ثبات کرده است.
نظم بی پاسخ نه تنها بازتابی از قدرت عملی است. این یک جهان بینی را منعکس می کند: جهان قلمرو مالکیت است و دیگران فقط تا حدی حق دارند که این مالکیت را به چالش بکشند. نتیجه روشن است: قدرت غیرقابل پاسخگویی نظم اخلاقی و اجتماعی را تهدید می کند و بذر بی اعتمادی و هرج و مرج را می کارد.
در جنگ شناختی، تأثیر بزرگتر این است که چنین الگویی ذهنیت جهانی را شکل می دهد. جوامع یاد می گیرند که قدرت را می توان بدون مسئولیت پذیری تحمل کرد و مرزهای اخلاقی کمتر موثر می شوند. نسل های آینده ممکن است خشونت و اعمال بدون مجوز را به عنوان یک هنجار بپذیرند. همان نقطه لغزش نظم جهانی.
راه حل این است که محدودیت های شناختی و نهادی برای قدرت تعریف شود. پاسخگویی باید به یک اصل اساسی از یک گزینه اختیاری تبدیل شود. شفافیت، ساختارهای نظارتی مستقل و آموزش همگانی خودبزرگ بینی را کاهش می دهد و نظم را متناسب با عدالت برقرار می کند.
تجربه تاریخ نشان داده است که وقتی قدرت بدون پاسخگویی عمل می کند، ممکن است نظم رسمی حفظ شود، اما نظم اخلاقی و اجتماعی فرو می ریزد. جهان امروز در مقطع حساسی قرار دارد: یا نظم غیرقابل پاسخگویی ادامه دارد و جهان در آستانه بحران های عمیق تر قرار می گیرد، یا نظمی با ثبات و مشروع با محدودیت های واقعی و پاسخگویی پدید می آید.
سؤال اصلی این است: آیا ما اجازه می دهیم جهان با قدرت مطلق تعریف شود یا مسئولیت پذیری را قاعده اساسی می کنیم و مسیر نظم جهانی را به سوی عدالت و ثبات هدایت می کنیم؟
یادداشت از: سارا صمدی، پژوهشگر جنگ شناختی
انتهای پیام/
منبع:تسنیم
