موضوعی که واقعاً در ونزوئلا اهمیت دارد فقط ارزش اسمی ذخایر غیرفسیلی این کشور نیست، بلکه کنترل سیاسی و امنیتی بر استخراج، فرآوری و صادرات این منابع است.
پیچیدگی معادله، رقابت برای “تسلط زنجیره تامین” است. موضوعی که بازیکنان بزرگی مانند چین و روسیه را به طور جدی وارد میدان کرده است.
چین نه با کشتی جنگی، بلکه با قراردادهای بلندمدت و سرمایه گذاری های ساختاری وارد ونزوئلا شد و سعی کرد جایگاه خود را در مراحل بالادستی و پایین دستی استخراج و صادرات مواد معدنی تثبیت کند.
از سوی دیگر، روسیه با مرتبط شدن با اقتصاد غیرشفاف و شبکه های مالی و تجاری خاص، نوع متفاوتی از حضور در ونزوئلا را ایجاد کرده است.
از دیدگاه واشنگتن، ادامه این روندها به معنای تهدید مستقیم برای قابلیت اطمینان زنجیره تامین آمریکاست. زنجیره ای که در قرن بیست و یکم، دسترسی ایمن و پایدار به مواد معدنی استراتژیک، نقشی برابر با امنیت انرژی در دهه های گذشته پیدا کرده است.
در نهایت مرحله بعدی این رقابت ژئواکونومیک می تواند به خاورمیانه و شمال آفریقا منتقل شود.
