در آستانه سال ۲۰۲۶، اقتصاد جهان در حالت “انتظار هوشیارانه” قرار دارد. جایی بین انعطاف پذیری نسبی و ریسک های انباشته.
آخرین نظرسنجی مجمع جهانی اقتصاد نشان می دهد که اگرچه بیش از نیمی از اقتصاددانان ارشد انتظار ضعیف شدن شرایط را دارند، اما از شدت بدبینی نسبت به سال گذشته کاسته شده است. بازارهای مالی علیرغم فضای متشنج، همچنان صعودی هستند و این موضوع سوالات جدی در مورد پایداری ارزش گذاری ها و احتمال اصلاحات ناگهانی ایجاد کرده است.
در این میان، هوش مصنوعی به مهمترین متغیر ساختاری اقتصاد جهانی تبدیل شده است. نیرویی که می تواند بهره وری را افزایش دهد، اما در عین حال توزیع نابرابر مزایا، شکاف های منطقه ای و اختلالات شغلی را تشدید کند. بدهی های دولتی و خصوصی، میراث یک دهه سیاست های انبساطی، به خط مقدم تصمیمات مالی بازگشته و دولت ها را مجبور به تعریف مجدد اولویت های بودجه کرده است. از دفاع و انرژی گرفته تا زیرساخت های دیجیتال.
همزمان نظم تجارت جهانی در حال بازآرایی است. کاهش نسبی تنش های آمریکا و چین به معنای پایان رقابت استراتژیک نیست و زنجیره های تامین نسبت به گذشته منطقه ای و سیاسی تر می شوند. سوال کلیدی این است: آیا اقتصاد جهانی میتواند مسیری فراگیر برای رشد و شکوفایی از میان این عدم قطعیتها ایجاد کند یا به سادگی درگیر مدیریت ریسک کوتاهمدت خواهد بود؟
