جیمز کامرون بهتازگی در رابطه با راهحلهای موجود برای زنده ماندن در حادثه تایتانیک صحبت کرده است.
فیلم Titanic به کارگردانی جیمز کامرون، با اکران در سال ۱۹۹۷ میلادی به لطف جلوههای ویژه خیرهکننده، نقشآفرینیهای قدرتمند کیت وینسلت و لئوناردو دیکاپریو و البته بازسازی دقیق این حادثه، با تحسین منتقدان و تماشاگران همراه شد و با بودجهای ۲۰۰ میلیون دلاری، فروشی بیش از ۲ میلیارد دلار را در باکس آفیس تجربه کرد. حالا پس از گذشت حدود ۳۰ سال از اکران این اثر، جیمز کامرون در گفتوگویی با The Hollywood Reporter در رابطه با این موضوع صحبت کرده است که اگر به عنوان یک مسافر درجه دو در کشتی تایتانیک بود، چه راهحلی برای نجات خود پیدا میکرد.
به نظر من، همیشه راهحلهای جالبی برای طرح این سبک از سناریوها و فکر کردن درباره این اتفاقات وجود دارد.
جیمز کامرون به این مسئله اشاره میکند که در طول این سالها، بحثهای مختلفی با کارشناسان داشته و پرسشهای فرضی زیادی را مطرح کرده است.
یکی از سناریوهایی که دوست دارم با کارشناسان تایتانیک مطرح کنم این است اگر با دانشی که امروز داریم و در دسترس بودن کاپیتان کشتی، چگونه میتوانستیم تمام مسافران را نجات دهیم؟
او در ادامه سناریو دیگری نیز مطرح میکند.
یکی دیگر این است که فرض کنید یک مسافر زمان هستید و به گذشته رفتهاید تا غرق شدن کشتی را از نزدیک تجربه کنید، اما دستگاه شما از کار میافتد و حالا باید راهی برای نجات پیدا کنید. اگر نتوانیم به روش معمول وارد قایق نجات شویم، بهترین کار این است که در کناره کشتی باشید و در مراحل ابتدایی تخلیه، منتظر به آب افتادن یکی از قایقها بمانید.
او صحبتهایش را ادامه میدهد:
در همان لحظه، از تایتانیک به داخل آب بپرید و خودتان را به قایقی که تازه به آب افتاده برسانید. تا زمانی که قایق خیلی دور نباشد، میتوانید از یک شیرجه کوتاه و آب ۲۸ درجه جان سالم به در ببرید. سرنشینان قایق به احتمال زیاد شما را بالا میکشند، چون مردم زیادی از نردههای کشتی شاهد ماجرا خواهند بود.
بیشتر مردم جرئت پریدن به آب را نداشتند، آنها نمیتوانستند باور کنند که کشتی واقعا قرار است غرق شود.
جیمز کامرون بهتازگی فیلم Avatar: Fire and Ash را کارگردانی کرده است، فیلمی که هماکنون اکران سینمایی خود را تجربه میکند.
