در سال ۲۰۲۵، بازار جهانی برنج یکی از آرام ترین دوره های خود را در شش سال گذشته تجربه خواهد کرد. جایی که به گفته فائو، قیمت ها به پایین ترین سطح خود از سال ۲۰۱۹ رسیده است.
اما در ایران همین محصول استراتژیک به نماد بی ثباتی، التهاب و تصمیمات ناهماهنگ تبدیل شده است.
ریشه این تناقض را باید در زنجیره ای از سیاست های نادرست جستجو کرد. از قیمت گذاری اجباری که انگیزه تولید را تضعیف کرد و منجر به قاچاق معکوس شد، تا تنظیم بازار که بیش از حد به واردات وابسته شد اما در اجرا به تاخیر افتاد، کمبود ارز و افزایش هزینه ها.
حذف ارز ترجیحی این چرخه معیوب را تکمیل کرد و شوک جدیدی به بازار وارد کرد.
در نهایت، فاصله منطق اقتصادی و سیاست دستوری، بازاری را شکل داده است که نه به نفع تولیدکننده است و نه به نفع مصرف کننده. بازاری که ارزان ترین برنج جهان به گران ترین تجربه داخلی تبدیل شده است.
