ایان کالوم؛ معمار رنسانس مدرن طراحی خودروهای اسپرت بریتانیا!

ایان کالوم؛ معمار رنسانس مدرن طراحی خودروهای اسپرت بریتانیا!

در این مصاحبه اختصاصی، ایان کالوم، طراح سابق فورد، استون مارتین و جگوار، از طراحی DB۷، F-Type و XF و نگاهش به آینده خودروهای برقی لوکس می گوید.

ایان کالوم به عنوان یکی از تأثیرگذارترین طراحان خودرو در عصر ما شناخته می شود و به خاطر آثار خلاقانه و آینده نگرانه اش برای برندهایی همچون جگوار و استون مارتین شهرت دارد. رویکرد نوآورانه کالوم، که تلفیق بی نقص از زیبایی شناسی ظریف و مهندسی پیشرفته است، سیمای طراحی خودروهای مدرن را دگرگون کرده است. با نگاهی به میراث مدل های نمادینی همچون جگوار F-Type و استون مارتین DB۷ می توان تجسم تعهد او به مهارت ساخت، عملکرد فنی و تجمل را به وضوح مشاهده کرد. این مقاله، برای علاقه مندان به خودرو، متخصصان طراحی و کارشناسان این صنعت، روایتی الهام بخش از خلاقیت و تعالی در طراحی وسایل نقلیه خواهد بود.

بیوگرافی

ایان استوارت کالوم «Ian Stuart Callum» در ۳۰ ژوئیه سال ۱۹۵۴ در شهر «Dumfries» اسکاتلند متولد شد. عشق و علاقه به دنیای خودرو و طراحی از همان کودکی در او شکل گرفت؛ تا جایی که در سال ۱۹۶۸ و در ۱۴ سالگی با امید به استخدام، طرحی از یک خودرو را برای کمپانی جگوار ارسال کرد، این اقدام جسورانه در نوجوانی، پیش درآمدی بر آینده ای شد که در آن، کالوم به عنوان مردی شناخته می شود که طراحی مدرن جگوار را برای همیشه متحول کرد. او مسیر آموزشی خود را با تحصیل در رشته طراحی حمل ونقل در دانشکده پلی تکنیک لنچستر (که اکنون به دانشگاه کاونتری تغییر یافته) در کاونتری، کالج هنر آبردین و دانشکده هنر گلاسگو آغاز کرد و در رشته طراحی صنعتی فارغ التحصیل شد. کالوم سپس برای تکمیل دانش خود، راهی لندن شد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته طراحی خودرو از کالج سلطنتی هنر (Royal College of Art) دریافت کرد؛ جایی که پایه های فنی و هنری سبک طراحی متمایز او شکل گرفت.

کالوم فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۷۹ به عنوان طراح خودرو در کمپانی فورد آغاز کرد. او در این سمت بین استودیوهای مختلف فورد در نقاط مختلف جهان از جمله دانتون (انگلستان)، ژاپن، ایتالیا و استرالیا در رفت و آمد بود و عمدتاً بر ایده پردازی و طراحی اجزای مختلف خودروها، به ویژه فرمان تمرکز داشت. او علاوه بر کار روی مدل های پرفروش و معمولی فورد مانند Fiesta و Mondeo، در طراحی خودروهای نمادین و شاخصی همچون RS۲۰۰ و Escort RS Cosworth نیز مشارکت داشت. او به ویژه به پروژه Escort RS Cosworth افتخار می کند؛ پروژه ای که در آن با «Peter Horbury» که او نیز فارغ التحصیل کالج سلطنتی هنر (RCA) بود همکاری کرد. پس از این تجربیات ارزشمند، کالوم به سمت مدیر طراحی استودیوی Ghia در تورین منصوب شد و در آنجا مسئولیت خلق خودروهای کانسپت خیره کننده ای همچون Via، Zig و Zag را بر عهده گرفت.

کالوم پس از یازده سال فعالیت درخشان در کمپانی های بزرگ، در سال ۱۹۹۰ فورد را ترک کرد تا به «Peter Stevens» و «Tom Walkinshaw» بپیوندد و شرکت «TWR Design» را تاسیس کنند. او در این باره می گوید: «برخی از همکارانم از فورد به دیدنم آمدند؛ من آن استودیوی عظیم در دانتون و تمام تشکیلات آن شرکت بزرگ را رها کرده و به یک آلونک فلزی کوچک در کیدلینگتون آمده بودم. آن ها فکر می کردند کاملاً دیوانه شده ام! اما من در نهایت خوشحالی بودم، چون داشتم کاری را انجام می دادم که واقعاً دلم می خواست.»

در سال ۱۹۹۱، کالوم به عنوان طراح ارشد و مدیر کل TWR Design منصوب شد. در همین دوران بود که او مسئولیت اصلی طراحی خودروی استون مارتین DB۷ را بر عهده گرفت؛ طرحی که شاید بیش از هر اثر دیگری، او را به شهرت رسانده است. او در ادامه همکاری با استون مارتین، طراحی خودروهای شاخص دیگری از جمله ونکوئیش، DB۷ Vantage مجهز به موتور V۱۲ و کانسپت خیره کننده Project Vantage را هدایت کرد. علاوه بر این، کالوم مسئولیت طیف گسترده ای از پروژه های طراحی را برای دیگر مشتریان شرکت TWR، از جمله ولوو، مزدا و HSV برعهده داشت. درخشش او در این دوران بی پاسخ نماند؛ در سال ۱۹۹۵ و به پاس طراحی شاهکار DB۷، جایزه یادبود «Jim Clark» به او اهدا شد. کالوم در ادامه مسیر خود، در سال ۱۹۹۶ خودروی ولوو C۷۰ Coupe و در سال ۱۹۹۸ خودروی مسابقه ای نیسان R۳۹۰ GT۱ را طراحی کرد، که نشان دهنده تطبیق پذیری بالای او در طراحی انواع مختلف خودروها بود.

در سال ۱۹۹۹ و پس از درگذشت «Geoff Lawson»، کالوم به عنوان جانشین او به سمت مدیر طراحی جگوار منصوب شد؛ برندی که در آن زمان زیرمجموعه فورد بود. برای مدتی کوتاه، کالوم هدایت هم زمان استودیوهای طراحی هر دو شرکت جگوار و استون مارتین را برعهده داشت. کالوم مدعی است که در این دوره، مسئولیت بخش عمده ای از ایده پردازی و طراحی مدل های DB۹ و V۸ Vantage بر عهده او بوده است؛ این در حالی است که هنگام معرفی این خودروها، طراحی آن ها رسماً به «Henrik Fisker» که پس از کالوم مدیر طراحی استون مارتین شد نسبت داده شد!

در مصاحبه ای که مجله Car and Driver در سال ۲۰۱۰ با کالوم انجام داد، وقتی از کالوم پرسیده شد که چه میزان از طراحی مدل های DB۹ و V۸ Vantage تحت نظارت او انجام شده است، با صراحت و اطمینان کامل پاسخ داد: «در مورد DB۹، می توانم بگویم تقریباً ۱۰۰ درصد؛ شامل طراحی داخلی… شاید رنگ بندی، تریم و پرداخت های چوبی نه، اما قطعاً سطوح بدنه خودرو کار من بود. و در مورد مدل V۸، می توانم بگویم حدود ۸۰ درصد. در واقع، ما کار روی مدل V۸ را زودتر شروع کردیم، اما سپس آن را موقتاً کنار گذاشتیم تا روی مدل DB۹ کار کنیم؛ به همین دلیل است که این دو خودرو شباهت زیادی به یکدیگر دارند.»

در زمان ورود کالوم به جگوار، از آنجا که مراحل طراحی خودروهای X-Type (مدل ۲۰۰۱) و XJ (مدل ۲۰۰۲) که پیش تر توسط Lawson آغاز شده بود، به مراحل پایانی خود نزدیک می شد، او نمی توانست تغییرات بنیادینی در آن ها ایجاد کند. تأثیرگذاری کالوم در ابتدا از طریق خلق مجموعه ای از خودروهای کانسپت جسورانه و آینده نگر شامل R-Coupe در سال ۲۰۰۱ و R-D۶ در سال ۲۰۰۳ نمایان شد. این کانسپت ها در واقع مانیفست طراحی کالوم برای آینده جگوار بودند. نخستین خودروی تولیدی جگوار که رد پای کالوم در آن دیده می شد، نسخه فیس لیفت مدل S-Type در سال ۲۰۰۴ بود؛ پس از آن، مدل X-Type Estate در همان سال عرضه شد که کالوم بر طراحی درب صندوق عقب آن نظارت داشت.

با معرفی نسل بعدی محصولات جگوار، کالوم این برند را از سبک «بازگشت به گذشته» «Retroism» دوران Lawson که منجر به خلق مدل های X-Type، S-Type و XJ با ظاهری سنتی شده بود، به سمت و سویی جدید سوق داد. این تحول بزرگ با نسل دوم مدل XK (مدل ۲۰۰۶) آغاز شد؛ خودرویی که شباهت چشمگیری به استون مارتین DB۹ دارد و کالوم دلیل این شباهت را الزامات قوانین مدرن ایمنی عنوان می کند. این مسیر جدید با مدل XF (مدل ۲۰۰۸) ادامه یافت؛ خودرویی که پیش نمایش آن در قالب کانسپت C-XF ارائه شده بود و کالوم آن را «گام مهم بعدی» در جهت گیری طراحی جگوار توصیف می کند. نهایتاً، این مسیر با معرفی سدان پرچم دار XJ (مدل ۲۰۱۰) به اوج خود رسید. کالوم همچنین در همین دوران، بر طراحی خودروی مفهومی و آینده نگر C-X۷۵ (مدل ۲۰۱۰) و نسخه به روزرسانی شده جگوار XF در سال ۲۰۱۲ نظارت داشت.

ایان کالوم در طول دوران حرفه ای خود، ردپای ماندگاری بر روی محصولات دو برند بزرگ بریتانیایی بر جای گذاشت. در دوران حضور در استون مارتین، او خالق مدل های نمادینی همچون DB۷، DB۷ Vantage و Vanquish بود. او در جگوار، طراحی مدل های ماندگاری از جمله XK، XKR و XF (که جایگزین جگوار S-Type شد) را بر عهده داشته است. او همچنین طراحی درب صندوق عقب مدل استیشن جگوار X-Type را انجام داده است. او این مسیر را با معرفی مدل «Sportbrake»، جگوار F-Type مدل ۲۰۱۳، جگوار XE مدل ۲۰۱۵، نسل دوم جگوار XF مدل ۲۰۱۵ (نخستین طراحی تحت هدایت کالوم که جایگزین طرح دیگری از خود او شد)، جگوار F-Pace مدل ۲۰۱۶ و جگوار I-Pace مدل ۲۰۱۸ ادامه داد.

به گفته کالوم: «خودروهای جگوار باید به عنوان خودروهایی جذاب و باکلاس دیده شوند؛ و چنین خودروهایی، افراد جالب و جسور را به خود جذب می کنند.» کیفیت کار کالوم در دوران حضورش در جگوار، نه تنها در میان منتقدان و علاقه مندان، بلکه در میان قهرمانان دنیای سرعت نیز مورد تحسین قرار گرفت. «Allan McNish» راننده افسانه ای مسابقات استقامتی و برنده سه دوره مسابقات ۲۴ ساعته لمانز (که او نیز همچون کالوم، اهل شهر دامفریس در اسکاتلند است)، از جمله افرادی است که کیفیت و نبوغ طراحی های کالوم را ستوده است.

در اوایل ژوئن ۲۰۱۹ کالوم اعلام کرد که از سمت خود در جگوار کناره گیری می کند، اما همچنان به عنوان مشاور طراحی به همکاری با این شرکت ادامه خواهد داد. او در مصاحبه ای در این باره گفت: «طراحی خودروهای جگوار رویای همیشگی من بود و بسیار خوشحالم که همچنان به عنوان مشاور با این برند همکاری خواهم داشت.» اندکی پس از آن، کالوم یک آژانس مستقل طراحی خودرو و محصول را با نام ساده Callum در شهر «Warwick» تأسیس کرد که تخصص آن طراحی محصولات سفارشی و تولید محدود است. نخستین خودروی تولید محدود این شرکت، مدل استون مارتین CALLUM Vanquish ۲۵ بود. نبوغ و تأثیرگذاری او در این دوران جدید نیز نادیده گرفته نشد؛ تا جایی که مجله GQ در مراسم جوایز خودروی سال ۲۰۲۱ خود، ایان کالوم را به عنوان «طراح خودروی سال» برگزید.

در سال ۲۰۲۴ خودروی ۳۵۵ محصول شرکت «Evoluto Automobili» که توسط آژانس طراحی کالوم خلق شده بود معرفی شد. این خودرو، فراری F۳۵۵ را با رویکردی که می توان آن را «اوج آنالوگ» نامید، بازطراحی و مهندسی مجدد کرده است؛ به طوری که تمام قطعات پلاستیکی و نمایشگرها از فضای داخلی حذف شده اند تا تجربه ای کاملاً ملموس و فیزیکی از رانندگی ارائه شود.

میراث ایان کالوم در طول سال ها با دریافت معتبرترین جوایز و نشان های صنعتی و ملی بریتانیا همراه بوده است. او در فهرست افتخارات سلطنتی تولد ملکه «Queen’s Birthday Honours» سال ۲۰۱۹ به پاس خدماتش به صنعت خودروسازی بریتانیا، مفتخر به دریافت نشان «فرمانده امپراتوری بریتانیا» (CBE) شد. در همین راستا او تندیس معتبر «خودروی سال» را برای جگوار I-Pace دریافت کرد. پیش از این، کالوم در سال ۲۰۰۶ نشان «طراح سلطنتی برای صنعت» (RDI) را از سوی «انجمن سلطنتی هنر» دریافت کرده بود. در همان سال، او به همراه برادرش، موری کالوم «Moray Callum» برنده «تندیس یادبود جیم کلارک» شد؛ جایزه ای که هر ساله به اهالی اسکاتلند که سهم بسزایی در دنیای خودروسازی داشته اند، اهدا می شود. در سال ۲۰۱۴ «مدال مینروا» از سوی «انجمن رسمی طراحان» (Chartered Society of Designers) به او اهدا شد و در سال ۲۰۱۶ از او دعوت شد تا در «مؤسسه مهندسان و کشتی سازان اسکاتلند»، «سخنرانی یادبود مک میلان» را ایراد کند. او موضوع «طراحی خودرو در قرن بیست و یکم» را برای سخنرانی خود برگزید. در نهایت، در سال ۲۰۱۸ او به عنوان عضو پیوسته «انجمن سلطنتی ادینبورگ» (FRSE) انتخاب شد؛ افتخاری که تنها به برجسته ترین متفکران و متخصصان اسکاتلند تعلق می گیرد.

نگرش و میراث ایان کالوم

ایان کالوم را می توان بدون اغراق، ستون اصلی و معمار دوران مدرن در طراحی خودروهای اسپرت و لوکس بریتانیا دانست. دستاورد تعیین کننده او در یک عمر تلاش، تلفیق بی نقص «ظرافت بریتانیایی» با «تناسبات عضلانی» و «آیرودینامیک مدرن» بود؛ رویکردی که با سطوح تراش خورده و حالت متین گربه مانند، استانداردی جدید برای تجمل معاصر تعریف کرد.

نگرش کالوم بر این فلسفه استوار بود که «طراحی نه تنها باید به میراث احترام بگذارد، بلکه باید به شکلی جسورانه آینده را شکل دهد.» او با فاصله گرفتن از سبک رتروی محافظه کارانه، جگوار را از یک برند قدیمی در حاشیه، به پیشتاز جهانی خودروهای لوکس پرفورمنس تبدیل کرد. کالوم به جای تمرکز صرف بر زیبایی ظاهری، به طور فعال در مهندسی پلتفرم، بهینه سازی شاسی و مدیریت نیروی داونفورس آیرودینامیکی مشارکت داشت.

در مهندسی، او با ادغام هوشمندانه معماری های تمام آلومینیومی (با فناوری پرچ و پیوند جگوار) و فولادهای پرس شده با استحکام بالا، تعادل بی نظیری بین کاهش وزن و استحکام پیچشی ایجاد کرد. این نبوغ در کابین نیز نمود پیدا کرد؛ جایی که فضای یک باشگاه کلاسیک بریتانیایی با چرم دست ساز، به طور یکپارچه با یک کابین خلبان دیجیتال مدرن ترکیب شد.

در طول ۲۰ سال مدیریتش بر طراحی جگوار، کالوم ثابت کرد که خودروسازان تاریخی می توانند در آوانگاردترین طراحی ها پیشگام باشند. او با تلفیق حساسیت هنری بریتانیا و آیرودینامیک برگرفته از مسابقات، نه تنها یک برند را نجات داد، بلکه به عنوان چهره ای ماندگار در تاریخ صنعت خودروی مدرن جاودانه شد.

مصاحبه

اخیراً فرصت ارزشمندی فراهم شد تا گفتگویی اختصاصی با این طراح برجسته داشته باشیم. مشروح این مصاحبه را در ادامه می خوانید.

۱. شما طراحی مدل DB۷ را در شرکت TWR آغاز کردید؛ پروژه ای که در نهایت باعث نجات استون مارتین شد. بزرگ ترین چالش برای متقاعد کردن مدیریت جهت پذیرش چنین طراحی نوآورانه ای در آن زمان چه بود؟

چالش اصلی این بود که طرحی جدید ارائه دهیم که در عین حال کاملاً با هویت استون مارتین همخوانی داشته باشد و در چارچوب واقعیت های فنی و تولیدی ما نیز قابل اجرا باشد. شما می توانید خودرویی زیبا طراحی کنید، اما اگر این طرح از پشتیبانی مهندسی و تجاری برخوردار نباشد، تنها در حد یک نقاشی باقی می ماند. تناسبات خودرو اهمیتی حیاتی داشتند؛ رابطه میان کاپوت، اتاق خودرو و چرخ های عقب باید کاملاً درست و متناسب به نظر می رسید. هدف ما احیای ظرافت و زیبایی مدل های قدیمی تر سری DB و ارائه آن در قالبی امروزی بود. این رویکرد به طراحی، هدفی مشخص و فراتر از صرفاً «جدید به نظر رسیدن» بخشید.

۲. در حالی که شما رهبری طراحی جگوار را بر عهده داشتید، درگیر استون مارتین (DB۹، V۸ Vantage) نیز بودید. چگونه از نظر ذهنی ظرافت جگوار را از قدرت خام استون مارتین جدا کردید؟

من این تمایز را کمی متفاوت توصیف می کنم، زیرا استون مارتین ظرافت فوق العاده ای دارد و جگوار قدرت فوق العاده ای. از نظر من، استون مارتین کیفیتی رسمی تر و متناسب تر دارد. شما باید قدرت را در زیر یک ظاهر بیرونی بسیار کنترل شده حس کنید. جگوار با حرکت در سطوح حتی زمانی که ماشین ثابت است، جلوه ای روان تر و اسپرت تر را ارائه می دهد. هنگام کار بین این دو، نکته مهم درک شخصیت های فردی آنها بود. شما با احساسی که هر ماشین باید در شما ایجاد کند شروع می کنید و این، فرم را هدایت می کند.

۳. زمانی که در سال ۱۹۹۹ به جگوار پیوستید، قصد داشتید این برند را از سبک طراحی «رترو» (بازگشت به گذشته) دور کنید. چرا مدل XF خودروی ایده آلی برای اثبات این رویکرد مدرن و جدید بود؟

مدل XF از آن جهت اهمیت داشت که این تحول را به بطن فعالیت های روزمره جگوار وارد کرد. از یک خودروی اسپرت، تقریباً انتظار می رود که هیجان انگیز باشد؛ اما یک خودروی سدان باید ضمن برآورده کردن نیازهای کاملاً کاربردی، بتواند نظر مخاطبان را نیز جلب کند. ما باید نشان می دادیم که یک جگوار مدرن همچنان می تواند از ظرافت، شخصیت و هویتی قوی برخوردار باشد. به باور من، تاریخچه این شرکت به ما اجازه می داد که رویکردی پیشرو داشته باشیم؛ چرا که خودروهای برجسته جگوار در زمان خود، محصولاتی جسورانه و نوآورانه بودند. مدل XF فرصتی بود تا آن نگرش را دوباره احیا کنیم.

۴. مدل F-Type در برابر C-X۷۵: کدام یک چالش روانی بزرگ تری به شمار می رفت؟ طراحی F-Type که باید به میراثی عظیم وفادار می ماند، یا C-X۷۵ که هیچ محدودیتی نداشت و کاملاً آینده نگرانه بود؟

به نظر من، F-Type بار روانی سنگین تری به همراه داشت. مردم انتظارات بسیار مشخص و محکمی از یک خودروی اسپرت جگوار داشتند و مدل E-Type نیز ناگزیر بخشی از این بحث بود. چالش اصلی، خلق خودرویی با هویت مستقل بود که شایستگی جایگاهی در آن تاریخچه را داشته باشد.

مدل C-X۷۵ فشار متفاوتی را به همراه داشت: فرصتی برای نشان دادن اینکه جگوار تا چه حد می تواند پیش برود. با این حال، در اینجا نیز به انضباط نیاز داشتیم؛ چرا که آزادی عمل تنها زمانی مفید است که ایده ای روشن از آنچه می خواهید به آن دست یابید، داشته باشید.

۵. شما اخیراً اشاره کردید که طرح مفهومی جدید جگوار Type ۰۰ «جسورانه و چشمگیر است، اما فاقد زیبایی است». آیا فکر می کنید طراحان مدرن زیبایی واقعی را فدای ایجاد شوک بصری در دوران خودروهای برقی می کنند؟

مطمئناً فشاری برای خلق چیزی که توجه فوری را جلب کند، وجود دارد. یک تصویر دراماتیک خیلی سریع منتقل می شود و این می تواند تأثیر قدرتمندی بر طراحی داشته باشد. اما زیبایی از شما انتظار بیشتری دارد. به تناسبات، رابطه بین سطوح و حس تفکیک پذیری در کل شیء بستگی دارد.

من می توانم اعتماد به نفس یک طرح را تحسین کنم، در حالی که هنوز در مورد اینکه آیا این کیفیت را دارد یا خیر، تردید دارم. برای جگوار، زیبایی اهمیت ویژه ای دارد. جسارت می تواند بخشی از آن باشد، اما خودرو باید به نگاه دوم پاداش دهد و سال ها بعد نیز به پاداش دادن به شما ادامه دهد.

۶. شما اشاره کرده اید که خریداران خودروهای لوکس دیگر به مصرف سوخت اهمیت نمی دهند و این باعث می شود که «الکتریکی بودن» دیگر یک نقطه قوت برای فروش خودروهای لوکس نباشد. این تغییر چگونه بر زیبایی شناسی آینده خودروهای برقی لوکس تاثیر خواهد گذاشت؟

من این فرضیه را کمی تعدیل می کنم: خریداران خودروهای گران قیمت و پرفورمنس اغلب، آنها را در درجه اول برای مصرف سوخت انتخاب نمی کنند. آنها یک تجربه احساسی می خرند. بنابراین یک خودروی برقی باید تجربه جذابی از خود ارائه دهد.

این امر فرصت هایی را برای طراحی ایجاد می کند: نسبت های مختلف کابین، حس فضای بیشتر، مواد متفکرانه و حضوری متمایز. نکته مهم این است که طراحان را به اندازه کافی زود درگیر کنید تا از این فرصت ها استفاده کنند. اگر معماری از قبل اصلاح شده باشد، بخش زیادی از آن آزادی از بین رفته است. یک خودروی برقی لوکس باید به عنوان یک شیء کامل مطلوب به نظر برسد و فناوری آن به این جذابیت کمک کند.

۷. شما استاد تناسبات کلاسیک هستید. اگر قرار بود یک «قانون طلایی» در طراحی تعیین کنید که هر طراح جوانی امروز باید از آن پیروی کند، آن قانون چه می بود؟

پیش از آنکه غرق در جزئیات شوید، تناسبات را درست تنظیم کنید. به محل قرارگیری چرخ ها، نحوه ارتباط اتاق خودرو با بدنه، و اینکه آیا خودرو «ایستایی» (stance) متقاعدکننده ای دارد یا خیر، دقت کنید. این روابط، بخش عمده ای از شخصیت خودرو را تعیین می کنند.

یک تمرین مفید این است که به «سایه» (سیلوئت) خودرو نگاه کنید، بدون آنکه جزئیاتی مانند چراغ ها، تزیینات یا گرافیک های بدنه حواس شما را پرت کنند. اگر این فرم کلی همچنان توجه شما را جلب می کند، یعنی شالوده ای قوی دارید. جزئیات باید در خدمت تقویت همان استحکام باشند؛ آن ها نمی توانند فرمی را نجات دهند که روابط بنیادینش به درستی حل وفصل نشده است.

۸. شما از Vanquish ۲۵ به عنوان بازآفرینی طرحی یاد کردید که خودتان ۲۵ سال پیش خلق کرده بودید. وقتی به کارهای گذشته تان نگاه می کنید، آیا پیش می آید با خود بگویید: «ای کاش آن زمان این بخش را به شکل دیگری طراحی کرده بودم»؟

بله، ناگزیر چنین اتفاقی می افتد. شما به عنوان یک طراح همواره در حال رشد هستید و با کسب تجربه، به مسائل از زاویه ای متفاوت نگاه می کنید. همچنین، محدودیت هایی را که در زمان تصمیم گیری های اولیه وجود داشتند به یاد می آورید؛ محدودیت هایی نظیر بودجه، فناوری، فرآیند تولید و زمان در دسترس.

بازگشت به پروژه Vanquish فرصتی فراهم می کند تا بتوان آن تصمیمات را با بهره گیری از امکانات و شرایطی متفاوت، اصلاح و تکمیل کرد. نکته مهم این است که اعتمادبه نفس و هویت طرح اصلی حفظ شود. برای هر تغییری باید دلیل موجهی داشته باشید. گاهی اوقات، رضایت بخش ترین بهبودها بسیار جزئی هستند، اما باعث می شوند کل خودرو منسجم تر و پخته تر به نظر برسد.

۹. به روزرسانی خودرویی که توسط شخص دیگری (Sir Alec Issigonis) طراحی شده، ریسک بالایی دارد. چگونه می توان DNA اصلی مینی را حفظ کرد و در عین حال آن را کاملاً مدرن و سفارشی جلوه داد؟

شما با درک این موضوع شروع می کنید که چرا مدل اصلی اینقدر خوب عمل می کند. جمع وجور بودن مینی، کابین عمودی، حالت قرارگیری و استفاده فوق العاده از فضا، به آن شخصیت بسیار خاصی می دهد. این ها ویژگی هایی هستند که باید از آن ها محافظت کنید.

سپس در نظر می گیرید که در کجا، هنر و کاربردپذیری معاصر می تواند تجربه را غنی تر کند: صندلی ها، مواد، کنترل ها و نحوه کنار هم قرار گرفتن جزئیات. طراحی سفارشی باید منسجم به نظر برسد. هدف این است که کسی فوراً یک مینی را تشخیص دهد، سپس با گذراندن وقت با آن، مراقبت و فردیت را کشف کند.

۱۰. برداشت مدرن شما از E-Type نفس گیر است. سخت ترین بخش چه بود: حفظ آن نیمرخ و خط سقف نمادین، یا طراحی مجدد جزئیات برای استانداردهای مدرن؟

سخت ترین قضاوت، تصمیم گیری در مورد میزان تغییر است. E-Type رابطه قدرتمندی بین کاپوت، کابین و بدنه عقب خود دارد که حتی یک تغییر کوچک می تواند بر کل ترکیب تأثیر بگذارد.

در یک مطالعه طراحی، می توانید بررسی کنید که چگونه حالت، نورپردازی و سطوح ممکن است در عین حفظ آن ریتم اساسی، تکامل یابند. جزئیات نیاز به محدودیت دارند زیرا فرم اصلی در حال حاضر کارهای زیادی انجام می دهد. تبدیل یک مطالعه به یک ماشین تمام شده، سطح دیگری از کار مهندسی را معرفی می کند. یک تصویر قانع کننده آغاز این فرآیند است، نه اثبات اینکه هر مسئله عملی حل شده است.

۱۱. شما اخیراً خودروی XJ۲۲۰ را که در اصل اثر شما نبود بازطراحی کردید. چه چیزی باعث شد اکنون به سراغ این پروژه بروید و چگونه تناسبات آن را به گونه ای «اصلاح» کردید که با فلسفه طراحی خودتان همسو شود؟

جذابیت کار در قدرت ایده اولیه نهفته است. XJ۲۲۰ حضور و جلوه ای بسیار متمایز و انکارناپذیر دارد؛ همین ویژگی، آن را به سوژه ای شگفت انگیز برای ارائه تفسیری امروزی تبدیل می کند.

در مورد واژه «اصلاح» باید کمی محتاط بود. شما با نگاهی متفاوت به طرحی می نگرید که توسط دیگران، در دوره ای دیگر و با اهداف و محدودیت های خاص همان دوران خلق شده است. فرصت موجود در اینجا، کاوش در این است که چگونه می توان حجم های بصری، استقرار خودرو (stance) و پرداخت سطوح را در دنیای امروز به تصویر کشید. این پروژه به عنوان یک مطالعه طراحی، به ما اجازه می دهد ضمن طرح چنین پرسش هایی، هویت خودروی اصلی را همچنان به وضوح حفظ کنیم.

۱۲. Callum Designs فراتر از اتومبیل، به مبلمان، قایق و حتی ویسکی نیز گسترش یافته است. این طیف متنوع طراحی چگونه بر رویکرد شما به پروژه های خودروسازی تأثیر می گذارد؟

کار بر روی اشیاء مختلف، نگاه شما را تازه نگه می دارد. یک صندلی باعث می شود که شما به دقت در مورد بدن، راحتی و ساختار فکر کنید. یک قایق رابطه خاص خود را بین حرکت و فضا به ارمغان می آورد. یک بطری ویسکی از شما می خواهد که لمس، وزن و لذت دست زدن به چیزی را در نظر بگیرید.

این تجربیات به خودروها، به ویژه فضای داخلی، بازمی گردد. افراد طراحی را از طریق دست ها و بدن خود به همان اندازه از طریق چشمانشان تجربه می کنند. حرکت بین رشته ها شما را تشویق می کند تا راه حل های آشنا را زیر سوال ببرید و به نحوه تبدیل شدن یک شیء به بخشی از زندگی کسی توجه بیشتری کنید.

۱۳. مهم ترین توصیه ای که می توانید به یک طراح جوان داشته باشید، کسی که می خواهد امروز در صنعت خودرو تأثیری ماندگار بر جای بگذارد چیست؟

همان قدر که بر توانایی خلق تصویر تمرکز می کنید، باید قدرت قضاوت و تشخیص خود را نیز پرورش دهید. طراحی کردن را بیاموزید، اشیاء را در دنیای واقعی مطالعه کنید و دریابید که هر چیزی چگونه ساخته می شود. نسبت به معماری، مبلمان، مد و مهندسی کنجکاو باشید؛ چرا که همه این ها به شما کمک می کنند تا مسائل را شفاف تر ببینید.

همچنین باید یاد بگیرید که چگونه ایده ای را توضیح دهید و از آن دفاع کنید، و بدانید چه زمانی باید شنونده باشید. طراحی خودرو یک تلاش گروهی است. برای داشتن سهمی ماندگار، باید دیدگاهی روشن داشته باشید و بتوانید دیگران را نیز با خود همراه کنید.

۱۴. با نگاهی به دوران حرفه ای فوق العاده تان، کدام یک از طرح هایتان بیشترین رضایت شخصی را برای شما به ارمغان می آورد و امیدوارید نسل های آینده چگونه میراث شما را به یاد بیاورند؟

DB۷ به دلیل جایگاهش در حرفه خودم و معنایی که برای استون مارتین داشت، باید بسیار نزدیک به صدر جدول باشد. Vanquish و F-Type نیز به دلایل مختلف در آنجا خواهند بود. انتخاب یکی از آنها دشوار است زیرا هر کدام نشان دهنده یک جاه طلبی خاص، گروهی از افراد و دوره ای از زندگی من هستند. در مورد میراث، امیدوارم مردم اثری را با هدفی روشن و جذابیت احساسی پایدار ببینند. اگر خودرویی سال ها پس از طراحی هنوز به کسی لذت می دهد، این یک دستاورد بسیار رضایت بخش است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خبرهای امروز:

پیشنهادات سردبیر: