انیمیشن سینمایی Minions & Monsters موفق شده تا امتیاز خیرهکنندهای از مخاطبان در سینمااسکور دریافت کند.
استودیو ایلومینیشن امپراتوری خود را بر پایه این موجودات کوچک، زرد و غوغاکننده بنا کرده است و به نظر میرسد جدیدترین ریسک این استودیو، بزرگترین پیروزی خلاقانه آنها تا به امروز باشد. فیلم Minions & Monsters در تاریخ اول ژوئیه وارد سینماها شد که هفتمین قسمت از دنیای Despicable Me و سومین بخش مستقل است که کاملاً حول محور خود مینیونها ساخته شده است.
این فیلم که بار دیگر توسط پیر کافن کارگردانی شده و او صداپیشگی تکتک مینیونهای فیلم را نیز بر عهده دارد، داستان دو شخصیت جدید به نامهای جیمز و هنری را روایت میکند. آنها پس از اینکه جستجوی همیشگی قبیلهشان برای یافتن یک رئیس شرور دوباره با شکست مواجه میشود، به طور تصادفی به هالیوود دهه ۱۹۲۰ پرتاب میشوند. آنچه در ادامه میگذرد، داستانی است درباره تلاش این دو نفر برای ستاره شدن در دوران فیلمهای صامت، که البته پس از ظهور فیلمهای گویا و تهدید شدن آینده شغلیشان، مسیر خود را به سمت ساخت یک فیلم هیولایی تغییر میدهند.
این ایده اولیه با استقبال بسیار گستردهای از سوی مخاطبان روبهرو شده است. انیمیشن Minions & Monsters با امتیاز A- در سینمااسکور آغاز به کار کرد که نشانهای قوی برای مجموعهای است که در گذشته بیشتر بر مخاطبان خردسال تکیه میکرد تا رضایت همگانی.
این واکنش مخاطبان با واکنش خیرهکننده منتقدان نیز همسو است؛ آنها با این اثر بسیار مهربانتر از آثار قبلی مینیونها رفتار کردهاند. این فیلم در حال حاضر امتیاز ۹۱ درصدی را در راتن تومیتوز دارد که بالاترین امتیاز در تاریخ شانزده ساله استودیو ایلومینیشن است و حتی از اولین فیلم Despicable Me محصول سال ۲۰۱۰ نیز فراتر رفته است.
بخش بزرگی از این تحسینها به نحوه استفاده عمیق فیلم از نمادهای کلاسیک هالیوود مربوط میشود؛ فیلم با بازگشت لوگوی یونیورسال به اولین طراحیهای دوران فیلمهای صامت شروع میشود و سپس وارد داستانی میشود که پر از ادای احترام به چارلی چاپلین، باستر کیتون و دوران طلایی سینما است. منتقدان بارها ساختار این اثر را با فیلمهایی مانند Singin in the Rain و Babylon اثر دیمین چازل مقایسه کردهاند و از اینکه فیلم به شکلی غیرمنتظره نسبت به عشق خود به خودِ سینما بسیار صادق و جدی است، تمجید کردهاند.
