اماد افروگ خواستار احساس مسئولیت شد

در این دوره (بیش از دو دهه) به نظر می رسد فروتنانه است ، قرار گرفتن در معرض استاد دکتر افروگ با هوزوان می تواند به سه سطح تقسیم شود:

1. علمی ؛ به عنوان یک معلم ، استاد در حال دنبال تولید تئوری و گسترش دیدگاه های نظری دین بود ، بنابراین ضمن بیان نظرات علمی خود ، وی همچنین از دیدگاه های هوزوان در محیط علمی این کشور منتشر و دفاع کرد.
2. نمایندگی آنها از سیستم ؛ این استاد همواره یکی از جدی ترین و تأثیرگذارترین نقش در زمینه های اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی بوده است ، بنابراین وی نسبت به تعامل موجود بین حوزه و سیستم بسیار انتقادی داشت و معتقد بود که هوزووها از ظرفیت و فرصت ها استفاده نمی کنند.
3. نمایندگی آنها از جامعه ؛ در مواجهه با روحانیون ، استاد نماینده کاملی از جامعه بود که دائماً به دنبال پاسخگویی به دانشمندان و دانشمندان مذهبی در مورد مشکلات مردم بود. وی از مشکلات کلان اجتماعی گرفته تا دقیق ترین موضوعات یک شخص روستایی یا شهری ، پرسید و پاسخ داد.

پروفسور دکتر افروگ این برخوردها را با ویژگی های زیر دنبال کرد. در کلمات ؛ او در این مدت صفات ارزشمندی داشت که در تعامل با حسین داشت:

1. او یک معلم واقعی برای شاگردان خود ، به ویژه دانشمندان بود. تدریس ، تدریس و راهنمایی او با تمام توانایی ها بود. برای درک مطالب و انتقال صحیح محتوا ، انرژی زیادی بود و بنابراین به ساعات کلاس ، یک روز خاص و غیره محدود نمی شد.
2. این نمونه ای از انقلاب انقلابی Basir در معاصر بود. خواندن ، تفسیر و توضیح او در مورد انقلاب ، اهداف ، مأموریت ها و آینده انقلاب ویژه بود و مطابق با راهنمایی امام رال بود. انقلابی او نیز مانند ۵۷ ام در همه زمینه های تعاملی بود. انقلابی بود
3. برانگیختن اراده ؛ او همیشه با گفتار و عمل عملی خود ، با روحیه آرام و گاه بی تفاوت برخی از فقه ها ، او پرشور و با انگیزه بود. شستشو تلگرام های بیدار او در تمام جلسات او برای او خاص بود.
4. این یادآور مسئولیت های حوزه های علمیه در قبال انقلاب و سیستم بود. او این حوزه را صاحب انقلاب می دانست ، اما وی مسئولیت این حوزه را خواست و بارها تأکید کرد.
5. او یک معیار و ارزیابی دلسوزانه برای زمینه ها و میدان بود. انتقاد بدون در نظر گرفتن وضعیت اعتبار ، بر زندگی بشر نشسته بود ، اما استاد دلسوزانه. انتقاد شدید وی همچنین به دلیل عشق به حسین بود که تمایل به نشان دادن نواقص و ضعف در این زمینه نداشت.
6. پیوند بین جریانهای انقلابی و مذهبی ظاهراً متناقض بود. همیشه به دنبال آشتی و تهیه گروه ها و جریانهای مذهبی و مذهبی بود که در زیر مجموعه ها ایجاد شده بود. وی به آنها به اصل انقلاب و موضوعات کلان اشاره کرد.
7. غرور شکننده تعصبات و موقعیت های دنیوی بود. اگر او دید که شخصی در جهان و مواضع دنیوی گرفتار شده است ، سعی کرده است با اعداد ، مقامات معنوی و معتبر ، این نوع موقعیت های دنیوی را تحقیر کند. به خصوص پس از ظهور پدیده شواهد در بین برخی از حوزه های علمیه.

8. این برنامه رایگان و در عمل و عمل بود. یعنی او همچنین نظر و برداشت خود را بدون در نظر گرفتن ابراز کرد و در عمل خود را در چارچوب های سازمانی معیوب نمی دید و توصیه کرد که برای انجام کار انقلابی و وفادار خود وارد چارچوب ها و قراردادهای بیمار نشوید.

9. معنی یک دین اجتماعی بود. نوع نقش بازی در حوزه های مختلف اجتماعی و همچنین راه های ارائه شده ، نوعی دینداری انسانی در جامعه بود.

10. او رفیق شفیق و یک دوست نزدیک برای دانشجویان اصلی خود بود. او عشق زیادی به دانش آموزان داشت ، بنابراین او به دنبال دانشمندان بود. او شوخی می کرد ، او یک بحث ، پارک و تفریح ​​بود.

11. این الگویی از فروتنی بود. ذره ای از غرور به شکل یک استاد ، شهرت و مسئولیت های اجتماعی را به نمایش نمی گذارد- و به هیچ وجه وجود نداشت. این یک فروتنی در کلام او بود. او در رفتار او بود ، او در نوشته های خود بود. نمونه های مختلفی از نوشته های استاد به دوستان طالبان وجود دارد که در آن چنین شخصیت و روح در حال تکان دادن است.

12. وی به دانشمندان به اصالت اشاره کرد و برای ما جالب بود که یک غیر روتین به دانش آموزان دستور داد تا ارتباط را رعایت کنند و هرچه بیشتر باشد ، بیشتر علاقه مند بود. از مشاهده سالک در بین دانش آموزان هیجان زده شد. با تکیه بر کلام او ؛ این بود ؛ او یک دانش آموز واقعی است.

اینها بخش کوچکی بود ، یکی از ویژگی های خوب استاد که دیدیم و به طور خلاصه ارائه کردیم. نوشته های آنها ، به ویژه بزرگانشان ، که بعضی اوقات در ابتدای کلاس ها چند صفحه می خوانند ، حالات و آموزش های ارزشمند آنها هستند که امیدوارند توسط دوستان ، دانش آموزان ، به ویژه دانش آموزان وی خوانده و تفسیر شوند.

پایان پیام/