اظهارات اخیر وزیر اقتصاد مبنی بر تشکیل صندوق های درآمدی ارز ثابت موجی از پرسش ها و شبهات را در فضای اقتصادی کشور ایجاد کرده است.
وعده پرداخت سود ۸ تا ۱۲ درصدی به سرمایه گذاران در شرایطی است که اقتصاد ایران با رشد اقتصادی ضعیف، رکود در بخش تولید و محدودیت جدی منابع ارزی مواجه است. این تناقضات باعث شده تا بسیاری از کارشناسان، امکان سنجی و منطق اقتصادی این طرح را زیر سوال ببرند.
مقایسه نرخ بهره جهانی با این وعده ها بر عدم اطمینان می افزاید. در جایی که حتی اوراق خزانه داری ایالات متحده کمتر از ۴ درصد سود می دهند، پرداخت سود دلاری دو رقمی از یک اقتصاد تحریم شده نیاز به توضیح واضح و قانع کننده دارد. علاوه بر این، تجارب گذشته و خاطره سیاست های ارزی دهه هشتاد، نگرانی های جدی در مورد تکرار اشتباهات پرهزینه ایجاد کرده است.
از سوی دیگر این سوال مطرح می شود که رابطه چنین سیاستی با تولید چیست؟ وقتی شرکتهای داخلی با رکود و مالیات دست و پنجه نرم میکنند، جذابیت دلارهای سرمایهگذاری معاف از مالیات میتواند منابع را بیشتر از بخش تولیدی منحرف کند. بدون شک موفقیت یا شکست این طرح به میزان شفافیت، اطمینان و پاسخگویی دولت بستگی دارد.
