فیلم The Plague اثری در ژانر مهیج و روانشناختی است که توانسته نمرات خوبی از منتقدان دریافت کند.
فیلم The Plague نخستین تجربه کارگردانی چارلی پولینگر است و خود او فیلمنامه آن را نوشته است. داستان فیلم درباره پسر بچهای ۱۲ ساله و بهشدت خجالتی به نام بن است که ناخواسته وارد یک سنت بیرحمانه در یک اردوگاه پسرانه واترپلو میشود، تجربهای که او را با ترسها، فشارهای اجتماعی و خشونت پنهان در روابط نوجوانان روبهرو میکند. اورت بلانک، کایو مارتین، کنی راسموسن و جوئل اجرتون که تهیهکنندگی فیلم را نیز بر عهده دارد، نقشهای اصلی را ایفا میکنند.
منتقدان بر این باور هستند که فیلم The Plague با فضایی ناآرام و آزاردهنده، بدون آنکه دچار ایست یا تکرار شود، پیش میرود و اضطرابهای رایج دوران نوجوانی را میگیرد و آنها را به یک اثر مهیج، سرد و فراموشنشدنی تبدیل میکند.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۸۰ نقد برای فیلم The Plague منتشر شده که امتیاز ۱۰۰ درصد را برای آن به همراه داشته است. در وب سایت متاکریتیک نیز امتیاز ۷۹ از صد برای این فیلم به ثبت رسیده که بر اساس ۲۰ نقد منتشر شده برای آن در این وب سایت است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم The Plague
- راتن تومیتوز | ۸۰ نقد – امتیاز ۱۰۰ درصد
- متاکریتیک | ۲۰ نقد – امتیاز ۷۹ از صد
«۱۰۰/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: کلینت ورثینگتون»
فیلم The Plague بهمعنای دقیق کلمه یک فیلم ترسناک نیست، اما از نظر فضا و موسیقی، کاملاً با حالوهوای یک اثر وحشتناک پیش میرود.
«۸۹/۱۰۰ – TheWrap | منتقد: ویلیام بیبیانی»
میتوان گفت اگر فیلم The Plague نامزد جایزه بهترین موسیقی متن نشود، یک جای کار اسکار بهشدت میلنگد؛ اما وقتی حتی به فهرست اولیه نامزدها هم راه پیدا نکرد، باید گفت اساساً یک ایراد اساسی در اسکار وجود دارد.
«۸۳/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: سوفی مانکس کافمن»
این فیلم اثری عمیقاً احساسی است که در پوششی از ایدهای پر رنگ و مفهومی ارائه میشود؛ فیلمی که بهطور رمزگذاریشده با کسانی ارتباط برقرار میکند که با غریزه خودفریبی برای پذیرفته شدن در جمع آشنا هستند.
«۸۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: لوویا گیارکی»
چارلی پولینگر نخستین تجربه کارگردانی سینمایی خودش یعنی فیلم The Plague را با سکانسی تکاندهنده آغاز میکند؛ سکانسی که خیلی زود لایههای وهمانگیز این تریلر روانشناختی نوجوانانه را تثبیت میکند و تماشاگر را در فضایی ناآرام و دلهرهآور قرار میدهد.
«۸۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: نیت ریچارد»
فیلم The Plague در برخی لحظات میتواند تجربه تماشایی طاقتفرسا باشد، بهویژه بهخاطر نمایشهای عریان و بیپرده از خودآزاری. با این حال، این فیلم یکی از ضروریترین آثار سالهای اخیر در به تصویر کشیدن تجربه واقعی ۱۲ یا ۱۳ سالگی به شمار میرود.
«۷۵/۱۰۰ – Slant Magazine | منتقد: روکو تی تامپسون»
فیلم The Plague به شکلی ترسناک نشان میدهد که کودکان چگونه نظمی اجتماعی میسازند که در برابر دخالت منطقی و تأثیر بزرگسالان مقاومت میکند.
«۷۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: جسیکا کیانگ»
این فیلم که از تجربهها الهام گرفته و از بازیهای چشمگیر گروهی از بازیگران نوجوانِ بهخوبی انتخابشده بهره میبرد، در ظاهر روایتی آشنا از بلوغ دارد اما در زیر لایههای آن، جریانهایی غریب و ظریف از هراس تدریجی جریان دارد، هراسی از مردانی که این پسرها قرار است در آینده به آن تبدیل شوند.
«۶۷/۱۰۰ – The A.V. Club | منتقد: جیکوب اولر»
بهجز چند لحظه سطحی از توضیح بیش از حد و پایانی پرتحرک که آشکارا از Beau Travail الهام گرفته، این نخستین تجربه کارگردانی اثری هیجانانگیز است که با صداقتی تند و برنده، به سراغ پسرهای خشمگین و سردرگم میرود.
«۵۰/۱۰۰ – The Playlist | منتقد: رودریگو پرز»
در نهایت، The Plague بیشتر یک فیلمِ سینماییِ کلاسیک است تا اثری که واقعاً به شکلی عمیق و تأثیرگذار به آن سن دشوار بپردازد، سنی که در آن، هماهنگ شدن با یک گروه میتواند مهمترین چیز دنیا به نظر برسد.
