نقدها و نمرات فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping | اثری خوش‌ساخت اما گرفتار فرمول‌های قدیمی

نقدها و نمرات فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping | اثری خوش‌ساخت اما گرفتار فرمول‌های قدیمی

فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping جدیدترین اثر این مجموعه است که نمرات متوسطی از منتقدان گرفته است.

فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping ششمین قسمت از مجموعه سینمایی Hunger Games است که به کارگردانی و تهیه‌کنندگی فرانسیس لارنس ساخته شده است. فیلمنامه این اثر را بیلی ری و مایکل لسلی بر اساس رمانی به همین نام نوشته سوزان کالینز، نویسنده مجموعه کتاب‌های اصلی، به نگارش درآورده‌اند.

این فیلم از نظر زمانی هم ادامه‌ای بر داستان The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes محصول ۲۰۲۳ و هم پیش‌درآمدی بر فیلم نخست مجموعه در سال ۲۰۱۲ محسوب می‌شود. داستان آن بار دیگر مخاطبان را به دنیای پادآرمان‌شهری پَنِم می‌برد و بخش دیگری از تاریخ بازی‌های مرگبار را به تصویر می‌کشد. این بار روایت بر اتفاقاتی متمرکز است که به گذشته شخصیت‌های شناخته‌شده مجموعه ارتباط دارند و زمینه‌های شکل‌گیری رویدادهای داستان اصلی را روشن‌تر می‌کنند.

فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping گروهی پرشمار از بازیگران مطرح را در اختیار دارد. جوزف زادا، جسی پلمونز، رالف فاینز، گلن کلوز، کیرن کالکین، ال فانینگ، مک‌کنا گریس، مایا هاک، ویتنی پیک و کلوین هریسون جونیور از جمله بازیگران این فیلم هستند. بازگشت فرانسیس لارنس به صندلی کارگردانی نیز این اثر را به یکی از قسمت‌های مهم مجموعه تبدیل کرده است.

تاکنون در وب‌سایت راتن تومیتوز ۸۰ نقد برای فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۷۵ درصد را از منتقدان به‌دست بیاورد. این در حالی است که در وب‌سایت متاکریتیک، تاکنون ۲۹ نقد برای این اثر ثبت شده که امتیاز ۵۶ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این اثر را مشاهده می‌کنید.

نظر منتقدان درباره فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping

  • راتن تومیتوز: ۸۰ نقد – امتیاز ۷۵ درصد
  • متاکریتیک: ۲۹ نقد – امتیاز ۵۶ از صد

۸۸/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: مت زولر سایتز

فیلم Sunrise on the Reaping فیلمی برای طرفدارانی است که با این داستان‌ها بزرگ شده‌اند، در دوره‌ای سیاسی به بلوغ رسیده‌اند که از پس از حادثه ۱۱ سپتامبر آغاز شد و آن‌ها را تا دومین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ همراهی کرد و شاید اکنون خودشان صاحب فرزند شده باشند؛ فرزندانی باهوش، بدبین و رادیکال که در برابر جهانی موضع گرفته‌اند که از ابتدا آن را می‌شناخته‌اند. این مخاطبان از فیلم به‌خاطر اینکه به آن‌ها دروغ نمی‌گوید، قدردانی خواهند کرد.

۸۳/۱۰۰ – TheWrap | منتقد: ویلیام بیبیانی

این فیلم در مقایسه با تمام قسمت‌های مجموعه، مؤثرترین تعادل را میان سرگرم‌کنندگی و جلب رضایت مخاطبان از یک سو و ارائه تفسیری تأمل‌برانگیز و هشداردهنده از سوی دیگر برقرار می‌کند.

۸۰/۱۰۰ – Slashfilm | منتقد: نینا استارنر

شاید Sunrise on the Reaping نتواند از Catching Fire پیشی بگیرد، اما بدون تردید اثری فوق‌العاده در مجموعه فیلم‌های Hunger Games است و یکی از هیجان‌انگیزترین فیلم‌های اکشن سال به شمار می‌رود.

۸۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: ویکتوریا لاکسفورد

فیلم Sunrise on the Reaping نسبت به پیش‌درآمد قبلی پیشرفت کرده است؛ هم از نظر نحوه روایت داستان و هم از نظر جایگاهی که در خط داستانی گسترده‌تر مجموعه دارد. با توجه به اینکه دیگر کتابی برای اقتباس باقی نمانده، شاید این آخرین ماجراجویی در پَنِم باشد. اگر چنین باشد، روایت داستان خاستگاه هیمیچ به شکلی ظریف و هنرمندانه تمام بخش‌های مجموعه را به یکدیگر پیوند می‌دهد.

۷۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دیوید رونی

فیلم Sunrise on the Reaping بر عدم تعادل موجود در روایت غلبه می‌کند؛ زیرا وحشت نبرد برای بقا و اندوه ناشی از تلفات آن، با همان شدت احساسی و تأثیرگذاری به تصویر کشیده شده‌اند که تعلیق و هیجان فیلم را شکل می‌دهند.

۶۷/۱۰۰ – The A.V. Club | منتقد: جسی هاسنجر

زادا و گریس، شرکت‌کنندگان دوست‌داشتنی و جذابی در بازی‌های گرسنگی هستند که اصول و باورهای مشخصی دارند؛ با این حال، هیچ‌کدام به اندازه عاشقان محکوم به فنا در فیلم قبلی، یعنی اسنو و لوسی گری، تأثیرگذار نیستند. همچنین Sunrise on the Reaping نمی‌تواند به ترکیب غافلگیرکننده موسیقی فولک و نوآر جاسوسی دوران جنگ در آن فیلم نزدیک شود. این اثر بیشتر شبیه یک فیلم معمولی از مجموعه Hunger Games است. مطابق توصیه رایج در کاپیتول، هدف اصلی آن صرفاً ارائه یک نمایش سرگرم‌کننده است.

۶۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: الکس هریسون

فیلم Sunrise on the Reaping فیلمی خوب و سرگرم‌کننده است. فرانسیس لارنس که به‌جز قسمت نخست، کارگردانی تمام فیلم‌های Hunger Games را بر عهده داشته، همان جذابیت بصری را به کار گرفته که Catching Fire را به موفق‌ترین فیلم مجموعه تبدیل کرد. برخی از بازیگران برجسته فیلم نیز به‌خوبی با فضای این داستان هماهنگ شده‌اند. با این حال، فیلم با وجود داستان‌گویی نوستالژیک و مجموعه‌محوری که دائماً تهدید می‌کند آن را زیر سایه خود قرار دهد، همچنان اثری خوب است. این موضوع نشان می‌دهد آینده مجموعه شاید به روشنی گذشته نباشد.

۶۰/۱۰۰ – Empire | منتقد: الی ریچاردز

بازسازی قابل‌قبولی از یک مجموعه سینمایی که با این حال، همان بازی همیشگی است و فقط مهره‌های آن اندکی تغییر کرده‌اند.

۶۰/۱۰۰ – The Telegraph | منتقد: رابی کالین

فیلم همواره تماشایی و از نظر بصری چشمگیر است، هرچند گاهی بیش از اندازه به الگوهای آشنای گذشته پایبند می‌ماند.

۵۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: اوون گلایبرمن

این فیلم که بر اساس دومین رمان از دو کتاب پیش‌درآمد سوزان کالینز ساخته شده، روایتی پراکنده و تا حدی کم‌مایه دارد. با این حال، برخلاف The Ballad of Songbirds & Snakes، فرانسیس لارنس آن را با همان سبک پرزرق‌وبرق و مبتنی بر شدت بصری کارگردانی کرده که شاید بتوانیم از این پس آن را سبک کلاسیک Hunger Games بنامیم.

۴۲/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: رایان لاتانزیو

به نظر می‌رسد این فیلم‌ها تا حد زیادی در برابر انتقاد منتقدان مصون هستند و برای مخاطبان اصلی خود جذابیت فراوانی دارند؛ اما Sunrise on the Reaping تجربه‌ای خسته‌کننده و طاقت‌فرساست. این اثر بار دیگر روایتی شبیه به فیلم مرگ‌بار They Shoot Horses, Don’t They? را با گروهی از بازیگران جوان نسل زد بازآفرینی می‌کند و لایه‌های تازه تاریکی و آسیب‌های روانی را با عمقی اشتباه می‌گیرد که سازندگان امیدوارند بتواند اعتبار هنری مجموعه‌ای را که از نظر خلاقیت رو به افول است، احیا کند.

۴۰/۱۰۰ – The Daily Beast | منتقد: نیک شگر

از بیشتر جنبه‌ها، این فیلم شبیه مجموعه‌ای از بهترین لحظات آثار قبلی است که در آن بازیگران جدید، نسخه‌های جوان‌تر شخصیت‌های آشنا را به تصویر می‌کشند و در نهایت، شاهد رویارویی مرگباری هستیم که به شکلی شگفت‌انگیز فاقد هیجان است.

۴۰/۱۰۰ – Screen Daily | منتقد: تیم گریرسون

این پیش‌درآمد به‌جای آنکه زمینه‌ساز روایت حماسی کتنیس باشد که میلیون‌ها تماشاگر سینما را مجذوب خود کرد، اثری عجیب و کم‌اهمیت به نظر می‌رسد؛ بیشتر شبیه دنباله‌ای بی‌روح و فراموش‌شدنی است تا فصلی تازه و ضروری در داستان مجموعه.

۲۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو

این فیلم هیچ جذابیت واقعی و هیچ دلیل اصیلی برای ساخته شدن ندارد؛ مگر اینکه بخواهد از پایگاه هواداران مجموعه درآمد بیشتری کسب کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خبرهای امروز:

پیشنهادات سردبیر: