فیلم Ink اثری تازه به کارگردانی دنی بویل به شمار میرود که موفق شده تا نمرات خوبی را از منتقدان دریافت کند.
فیلم Ink یک درام بیوگرافی است که کارگردانی آن بر عهده دنی بویل بوده و اقتباسی از نمایشنامه سال ۲۰۱۷ جیمز گراهام است. این اثر که محصول مشترک بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده است، داستان زندگی لری لمب با بازی جک اوکانل را روایت میکند. لری پس از پذیرفتن پیشنهاد روپرت مرداک با بازی گای پیرس، مسئولیت سردبیری روزنامه بریتانیایی The Sun را بر عهده میگیرد. این فیلم با تمرکز بر دنیای پرآشوب مطبوعات، به بررسی مسیر شغلی و چالشهای اخلاقی او در مسیر رسیدن به قدرت در صنعت رسانه میپردازد.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۳۳ نقد برای فیلم Ink منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۸۵ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۱۶ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۷۹ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم Ink
- راتن تومیتوز: ۳۳ نقد – امتیاز ۸۵ درصد
- متاکریتیک: ۱۶ نقد – امتیاز ۷۹ از صد
۹۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: گای لاج
در بیشتر موارد، این فیلم صرفاً یک داستان بسیار جذاب است که با بازی فوقالعاده جسورانه جک اوکانل جان میگیرد.
۸۰/۱۰۰ – The Telegraph | منتقد: رابی کالین
جک اوکانل در نقش لمب، مرد جاهطلب، پرجنبوجوش و اهل یورکشایر که در زادگاهش متولد شده، بینظیر است؛ کسی که اشتیاقش به روزنامهنگاری عامهپسند، به مرور به تمایلی برای پیروزی در جنگ تیراژ و در نتیجه شکست دادن ساختار حاکم به هر قیمتی تبدیل میشود. همچنین گای پیرس در نقش حامی و تسهیلگر پرانرژی او، به شکلی تحسینبرانگیز از کلیشههای شخصیتهای شرور فراتر میرود.
۸۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دیوید رونی
اگر به خاطر کار پرشور دنی بویل نبود، این اثر میتوانست شبیه به یک مستند-درام به نظر برسد و همچنین وجود یک گروه بازیگری عالی به رهبری جک اوکانل، گای پیرس و کلر فوی.
۷۶/۱۰۰ – TheWrap | منتقد: بن کرول
در اثر جوهرآلود دنی بویل، یعنی فیلم Ink، که احتمالا با توجه به همه شرایط انتخاب مناسبی است، چیز زیادی از ظرافت خبری نیست و هیچچیز هم آرام و بیصدا نیست.
۷۵/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: رایان لاتانزیو
این یک تمثیل سیاسی با کارگردانی زنده و ملموس است، هرچند که کمی اغراقآمیز به نظر میرسد و درباره این است که چطور به اینجا رسیدیم.
۷۵/۱۰۰ – The Playlist | منتقد: مارشال شفر
فیلم تسلیم همان اصول مصرف اعتیادآوری میشود که خودِ ظهور آن را مستند میکند. فیلم Ink ممکن است به عنوان یک ادای احترام منحرفانه یا یک پرچم سفید در برابر این روندها عمل کند که توسط لمب و مرداک و با باز کردن جعبه پاندورا در رفتار کاربران، رها شدهاند. به هر ترتیب، دنی بویل همان ارزش سرگرمکنندگی را که آنها با شدت برایش تلاش میکردند، به تصویر میکشد.
۷۰/۱۰۰ – Next Best Picture | منتقد: جاش پرهام
فیلم Ink در فضایی قرار میگیرد که وقتی صحبت از داستانگویی میشود، هم فرمولوار است و هم خلاقانه.
۶۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو
دنی بویل فیلمی پر زرقوبرق، خشونتآمیز و به شدت غیرظریف را به ما ارائه میدهد که پر از زاویههای دوربین کج، شوکهای کارتونی و نماهای بسیار نزدیک است.
