تصادف شورولت بلیزر مدل ۱۹۹۶ با مدل ۲۰۲۶؛ آیا خودروهای قدیمی واقعاً ایمن تر هستند؟

منتشر شده در ۰۶ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۲:۰۰

موسسه بیمه ایمنی بزرگراه های آمریکا (IIHS) اخیراً یک تست تصادف بسیار جالب برگزار کرده است. در این تست دو دستگاه شورولت بلیزر با هم برخورد می کنند. یکی از این خودروها مدل ۱۹۹۶ و دیگری مدل ۲۰۲۶ است. با این تست، مهندسان به یک باور اشتباه اما رایج پایان داده اند.

به گزارش آخرین خودرو، ایمنی خودروها در سه دهه گذشته پیشرفت چشمگیری را تجربه کرده است. مدل های امروزی از فناوری هایی مانند کیسه های هوا، سیستم های کنترل کشش و پایداری، ساختارهای مقاوم تر بدنه و همچنین سامانه های ایمنی فعال نظیر ترمز اضطراری خودکار و سیستم های پایش راننده بهره می برند. این فناوری ها نه تنها شدت تصادفات را کاهش می دهند، بلکه در بسیاری از موارد از وقوع حادثه هم جلوگیری می کنند.

نتیجه این پیشرفت ها کاملاً ملموس است. بر اساس داده های سازمان ملی ایمنی ترافیک بزرگراه های آمریکا (NHTSA)، نرخ مرگ و میر جاده ای به ازای جمعیت در سه دهه گذشته، در بیش از ۲۰ سال روندی کاهشی داشته است. البته در این بین، افزایش نگران کننده تلفات عابران پیاده از سال ۲۰۱۰ تاکنون نیز مشاهده می شود که برخی کارشناسان علت آن را رشد محبوبیت وانت ها و شاسی بلندهای بزرگ می دانند.

آزمایش ویژه IIHS برای جشن ۳۰ سالگی تست تصادف

موسسه بیمه ایمنی بزرگراه های آمریکا از سال ۱۹۹۵ به طور مستقل آزمایش های تصادف خودرو را برگزار می کند. این موسسه برای گرامیداشت سی امین سالگرد اجرای تست های تصادف خود، یک آزمایش جالب و در عین حال تکان دهنده را ترتیب داده است. در این آزمایش، برخوردی شدید بین یک دستگاه شورولت بلیزر مدل ۲۰۲۶ و یک دستگاه شورولت بلیزر مدل ۱۹۹۶ انجام شده تا تفاوت ایمنی خودروها در فاصله ۳۰ سال به نمایش گذاشته شود.

تست برخورد هم پوشانی متوسط؛ سناریویی واقعی و مرگبار

آزمایشی که IIHS طراحی کرده، از نوع برخورد از جلو با هم پوشانی متوسط (Moderate Overlap Front Crash) است. در این تست، دو شاسی بلند آمریکایی با سرعتی نزدیک به ۴۰ مایل بر ساعت (حدود ۶۴ کیلومتر بر ساعت) و با هم پوشانی ۴۰ درصدی کاپوت خودروها به صورت مستقیم به یکدیگر کوبیده شده اند. نتیجه نهایی تا حد زیادی قابل پیش بینی است، اما واکاوی لحظه برخورد، تفاوت عظیم میان دو مدل قدیمی و جدید را به شکلی کاملاً واضح و محسوس نشان می دهد.

فروپاشی کابین و آسیب های مرگبار در شورولت بلیزر ۱۹۹۶

درست در همان لحظه اولیه برخورد، ضربه به کابین شورولت بلیزر ۱۹۹۶ منتقل شده و این بخش شروع به تغییر شکل شدید می کند. سقف خودرو و درب راننده مانند یک قوطی فلزی تحت فشار جمع می شوند؛ در نتیجه فضای بسیار کمی برای سرنشین باقی می ماند. تصاویر ثبت شده از داخل کابین گویای آن هستند که ستون فرمان و داشبورد شورولت بلیزر ۱۹۹۶ به سمت راننده حرکت می کنند و پس از برخورد اول، ضربه ثانویه بسیار شدیدی به بدن سرنشین وارد می شود. بر اساس ارزیابی های IIHS، راننده این شاسی بلند قدیمی در تصادفی مشابه «آسیب های جدی و بالقوه مرگبار» می بیند.

شورولت بلیزر ۲۰۲۶؛ جذب انرژی با مچاله شدن و حفظ جان سرنشین

در طرف مقابل، شورولت بلیزر ۲۰۲۶ در برخورد با برادر ۳۰ ساله خود عملکردی کاملاً متفاوت به نمایش گذاشته است. نقاط شکست یا Crumple Zone وظیفه خود را به شکلی ایده آل انجام داده و با جذب انرژی تصادف، از انتقال آن به کابین و سرنشینان پیشگیری می کنند. پس از برخورد شدید، درب راننده مدل جدیدتر شورولت بلیزر را همچنان می توان باز کرد؛ ضمن اینکه نفوذ اجزای شاسی و بدنه به داخل کابین و تغییر فرم محفظه در این مدل اصلاً قابل مقایسه با بلیزر ۱۹۹۶ نیست.

طبق ارزیابی های موسسه IIHS، راننده بلیزر ۲۰۲۶ احتمالاً تنها با چند کبودی و جراحت جزئی از این تصادف جان سالم به در می برد. اما همانطور که در بالا نیز اشاره کردیم، راننده شورولت بلیزر ۱۹۹۶ با خطر مرگ روبرو می شود.

اجرای آزمایشی مشابه توسط موسسه IIHS در سال ۲۰۰۹

نخستین بار نیست که موسسه IIHS چنین مقایسه جالبی را انجام می دهد. این سازمان پیشتر و در سال ۲۰۰۹، برای گرامیداشت پنجاهمین سالگرد تاسیس خود، تصادفی بین یک دستگاه شورولت بل ایر مدل ۱۹۵۹ و یک دستگاه شورولت مالیبو مدل ۲۰۰۹ ترتیب داده بود. در آن تست مشخص شد که مهندسی سازه و ایمنی خودروها در طول نیم قرن تا چه حد پیشرفت کرده و مدل های جدیدتر تا چه حد در حفظ جان سرنشینان خود عملکرد بهتری دارند. شاید شما هم ویدیوی این تست را در شبکه های اجتماعی دیده باشید، چرا که بین علاقه مندان خودرو بسیار به اشتراک گذاشته شد.

با این حال، مشاهده عملکرد ضعیف یک شاسی بلند نسبتاً مدرن از سال ۱۹۹۶ که به کیسه هوا نیز مجهز بوده، شاید حتی از آن آزمایش هم شوکه کننده تر باشد. این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که بدانیم میانگین سن خودروهای در حال تردد در جاده های آمریکا به حدود ۱۳ سال رسیده و بسیاری از خودروها حتی عمری بیش از دو برابر این رقم دارند. بنابراین سناریویی مشابه، یعنی تصادف یک مدل قدیمی با مدلی جدید و کم سن و سال، کاملاً می تواند در دنیای واقعی رخ دهد.

۵۰ هزار جان نجات یافته به واسطه پیشرفت های ایمنی

موسسه IIHS تخمین می زند که پیشرفت های ایمنی حاصل از استانداردها و آزمایش های این سازمان از سال ۱۹۹۵ تاکنون به نجات نزدیک به ۵۰ هزار نفر کمک کرده است. جو نولان، مدیر ارشد عملیاتی IIHS، در این باره گفته:

«این نتایج به خوبی نشان می دهند که رتبه بندی های ایمنی IIHS چه نقش مهمی در پیشبرد بسیاری از بهبودهای کلیدی ایمنی خودروها طی ۳۰ سال گذشته داشته اند. تفاوت میان این دو خودرو کاملاً واضح و غیرقابل انکار است.»

پایانی بر یک باور قدیمی؛ آیا خودروهای قدیمی واقعاً ایمن تر هستند؟

سال هاست برخی افراد معتقدند خودروهای قدیمی به دلیل استفاده از فولاد بیشتر و بدنه های سنگین تر، مثل یک تانک و خیلی ایمن تر از خودروهای امروزی هستند. اما این آزمایش بار دیگر ثابت می کند که مقاومت صرف بدنه و مستحکم بودن لزوماً به معنای ایمنی بیشتر نیست. خودروهای مدرن طوری طراحی می شوند که انرژی تصادف را جذب نموده و از انتقال آن به سرنشینان جلوگیری کنند؛ در حالی که بسیاری از خودروهای قدیمی به دلیل فقدان نقاط شکست انرژی ضربه را مستقیماً به کابین انتقال می دهند.

آزمایش برخورد شورولت بلیزر ۱۹۹۶ و ۲۰۲۶ یکی از واضح ترین نمایش های پیشرفت صنعت خودرو در حوزه ایمنی است. اگرچه ظاهر یک خودروی قدیمی ممکن است حس استحکام بیشتری منتقل کند، اما مهندسی ایمنی مدرن بر پایه جذب و مدیریت انرژی تصادف بنا شده است. تفاوت میان احتمال مرگ راننده بلیزر ۱۹۹۶ و شانس بالای زنده ماندن راننده بلیزر ۲۰۲۶ نشان می دهد که فناوری های ایمنی فعال و غیرفعال طی سه دهه گذشته تا چه اندازه جان انسان ها را نجات داده اند. این آزمایش همچنین یادآوری می کند که انتخاب یک خودروی جدیدتر، تنها به معنای بهره مندی از امکانات بیشتر نیست، بلکه می تواند در یک لحظه سرنوشت ساز، تفاوت میان مرگ و زندگی را رقم بزند.