سریال Carrie اثری ترسناک ساخته مایک فلانگن به شمار می‌رود که با نمرات خوبی از سوی منتقدان مواجه شده است.
سریال Carrie یک مینی‌سریال ترسناک فراطبیعی است که توسط مایک فلانگن برای استودیوی آمازون ام‌جی‌ام و سرویس آنلاین آمازون پرایم ویدیو ساخته شده است. این مجموعه بر اساس رمان مشهور Carrie نوشته استیون کینگ ساخته شده و نخستین اقتباس تلویزیونی از این مجموعه داستانی به شمار می‌رود. همچنین این اثر چهارمین اقتباس از رمان سال ۱۹۷۴ استیون کینگ است.
داستان Carrie درباره دختری نوجوان است که در محیطی سخت و سرکوبگر زندگی می‌کند و با مشکلات مختلفی در خانه و مدرسه روبه‌رو می‌شود. در حالی که فشارهای روانی و اجتماعی بر او افزایش پیدا می‌کند، توانایی‌های فراطبیعی او نیز به تدریج آشکار می‌شوند و مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهند. مایک فلانگن که پیش‌تر در ساخت آثار ترسناک و اقتباس‌های ادبی موفق فعالیت داشته، وظیفه توسعه این نسخه تلویزیونی را بر عهده گرفته است. حضور او و اقتباس دوباره از یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار استیون کینگ، توجه زیادی را به این مینی‌سریال جلب کرده است.
منتقدان بر این باور هستند که مایک فلانگن با افزودن همدلی و خلاقیت، اسطوره نوجوانانه این اثر را به شکلی هوشمندانه گسترش می‌دهد. او با ایجاد حال‌وهوایی مدرن برای اثری که همچنان تازگی و ماندگاری خود را حفظ کرده، به تمام بازیگران فرصت درخشش می‌دهد و در نهایت شاهد ظهور نسخه‌ای تازه و جذاب از Carrie هستیم.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۵۴ نقد برای سریال Carrie منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۸۵ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۱۸ نقد برای این سریال منتشر شده که امتیاز ۷۱ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این سریال را مشاهده می‌کنید.
نظر منتقدان درباره سریال Carrie
- راتن تومیتوز: ۵۴ نقد – امتیاز ۸۵ درصد
- متاکریتیک: ۱۸ نقد – امتیاز ۷۱ از صد
۹۰/۱۰۰ – TheWrap | منتقد: آملیا امبروینگ
تلاش برای به‌روز کردن داستان کری وایت موفقیتی چشمگیر است و موسیقی متن فوق‌العاده و میزان مناسبی از اضطراب و دغدغه‌های دوران نوجوانی نیز به این موفقیت کمک کرده‌اند.
۸۳/۱۰۰ – The Playlist | منتقد: وارن کانترل
اسلویان، تورنتون، میدهاندر و دیگر بازیگران همگی فوق‌العاده هستند و به عمیق‌تر شدن ترکیب خلاقانه و غنی‌ای کمک می‌کنند که فلانگن با این اقتباس خلق کرده است.
۸۰/۱۰۰ – Empire | منتقد: جیمی گراهام
فلانگن نسخه‌ای بسیار تازه و با بازی‌هایی عالی از داستان استیون کینگ ارائه می‌دهد؛ اثری که آن‌قدر ایده و ظرافت در خود دارد که می‌تواند یک سالن ورزشی دبیرستانی را پر کند.
۸۰/۱۰۰ – IGN | منتقد: تام یورگنسن
همه تغییرات و عناصر اضافه‌شده موفق نیستند و بعضی شخصیت‌های جدید تقریباً دامنه داستان را بیش از حد گسترده می‌کنند، اما مایک فلانگن و تیمش با در نظر گرفتن هوشمندانه شرایط عصر شبکه‌های اجتماعی، با موفقیت نشان می‌دهند چرا داستان Carrie به بازگویی دوباره نیاز داشته است.
۷۹/۱۰۰ – TV Guide | منتقد: جاشوا ریورا
زنجیره اتفاقاتی که از نحوه انتخاب بازیگران سریال آغاز می‌شود، در نهایت به شکل غیرمنتظره‌ای بر لحن اثر تأثیر می‌گذارد. سریال Carrie محصول ۲۰۲۶ تفسیری گرم و عمیقاً همدلانه از این داستان است.
۷۵/۱۰۰ – The A.V. Club | منتقد: سالونی گاجار
هاول کاری می‌کند که دلتان بخواهد کری وایت را در آغوش بگیرید و از او محافظت کنید؛ البته تا زمانی که او یک آتش‌سوزی مرگبار به راه نینداخته است. حتی اگر Carrie در برخی بخش‌ها دچار لغزش شود، دست‌کم به شکلی قابل‌قبول نشان می‌دهد چرا نسل امروز می‌تواند به چنین درامی نیاز داشته باشد.
۷۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: نیت ریچارد
همه تغییرات و فاصله گرفتن‌ها از منبع اصلی موفق نیستند و سریال هر زمان که بیش از حد وارد جهان‌سازی گسترده می‌شود، جذابیت خود را تا حدی از دست می‌دهد. با این حال، برای کسانی که رمان را عمیقاً دوست دارند و آن را یکی از آثار مهم خود می‌دانند، قطعاً ارزش تماشا دارد.
۷۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: جردن ویلیامز
از نظر شخصیت‌هایی که در دنیای واقعی می‌توان نمونه‌هایشان را پیدا کرد، فیلم Digger ترکیبی نامتعارف از غول‌های نفتی، مدیران عامل شرکت‌های بزرگ فناوری و دولت فعلی ارائه می‌دهد. فیلم Digger به هیچ وجه فیلم راحت و آسوده‌ای نیست و همین موضوع باعث می‌شود دوست داشتن آن دشوار باشد.
۹۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: ویکتوریا لاکسفورد
اگرچه داستان در بخش میانی کمی کش پیدا می‌کند و گاهی تکراری به نظر می‌رسد، فلانگن در دو قسمت پایانی ثابت می‌کند که هر جزئیات روی صفحه و هر ثانیه اضافه‌ای که با شخصیت‌های Carrie سپری می‌کنیم، هدفی مهم دارد و باعث می‌شود مضامین پایانی داستان تأثیرگذارتر باشند.
۶۰/۱۰۰ – Slashfilm | منتقد: کریس اوانجلیستا
در نهایت، سریال Carrie تا حد زیادی به لطف استعداد فوق‌العاده بازیگر اصلی خود پیش می‌رود. بازی سامر اچ هاول آن‌قدر باورپذیر و همه‌جانبه است که او موفق می‌شود این شخصیت را کاملاً از آن خود کند.
۶۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: دنیل فینبرگ
این سریال به‌خاطر ارتباطش با مسائل روز و همچنین بازی‌های بازیگران شایسته تحسین است، به‌خصوص بازی سامر اچ. هاول، بازیگر نقش اصلی. با این حال، سریال Carrie در نهایت اثری کم‌تمایزتر و بسیار کمتر ترسناک از چیزی است که باید می‌بود.
۵۸/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: بن تراورس
با وجود اینکه سریال با جدیت به شخصیت‌های جوان خود می‌پردازد و در عین حال شخصیت‌های بزرگسال را به حال خود رها می‌کند، در نهایت این احساس را به وجود می‌آورد که داستان از زاویه دید یک والد روایت شده است. این اثر بیشتر یک درخواست است تا یک فریاد، در حالی که دنیای مدرن با تمام مشکلاتش به فریادهایی بلندتر نیاز دارد.
۴۰/۱۰۰ – The Telegraph | منتقد: اد پاور
اگر سامر اچ هاول آن حال‌وهوای مرموز و وهم‌آلود اسپیسک را ندارد، زمانی که تاج بر سر گذاشته و سراسر بدنش به خون آلوده است، به‌خوبی در نقش خود ظاهر می‌شود. مایک فلانگن در برخورد با منبع اصلی، درک چندان دقیقی از آن نشان نمی‌دهد؛ او پیام فمینیستی ضمنی داستان را بیش از حد مستقیم و شعاری می‌کند و مدام نظرش را درباره اینکه مادر کری یک هیولاست یا قهرمانی است که به اشتباه درک شده، تغییر می‌دهد. بدتر از همه اینکه سریال Carrie آمازون پرایم با آن اجرای کارائوکه‌اش، اصلاً ترسناک نیست.
