فیلم The Uprising جدیدترین اثر با هنرنمایی اندرو گارفیلد است که نمرات متوسطی از منتقدان دریافت کرده است.
فیلم The Uprising یک درام تاریخی و اکشن است که توسط پل گرینگراس نوشته، تولید و کارگردانی شده است. این اثر که در بازار آمریکا با عنوان The Uprising: The Rise of Robin Hood نیز معرفی شده، به بازسازی و دراماتیزه کردن قیام دهقانان در سال ۱۳۸۱ میلادی در انگلستان میپردازد.
در این فیلم، اندرو گارفیلد در کنار بازیگران مطرحی همچون جیمی بل، استفن دیلین، تام هولاندر، کوسمو جارس و توماسین مککنزی به ایفای نقش میپردازند. این اثر با تمرکز بر آشوبهای اجتماعی و تقابل طبقاتی در قرون وسطی، تلاش میکند رویدادهای تاریخی مهمی را در قالبی هیجانانگیز روایت کند.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۲۰ نقد برای فیلم The Uprising منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۵۵ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۱۶ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۵۴ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم The Uprising
- راتن تومیتوز: ۲۰ نقد – امتیاز ۵۵ درصد
- متاکریتیک: ۱۶ نقد – امتیاز ۵۴ از صد
۹۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: برندون زکری
فیلم The Uprising با تکیه بر بازی فوقالعاده اندرو گارفیلد، نمونهای عالی از یک حماسه تاریخی است. بازیهای قدرتمند در نقشهای اصلی، این اثر را فراتر از آن چند بخش ضعیف و پردازشنشده که میتوانست مانع پیشرفت فیلم شود، ارتقا داده است.
۷۵/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: کریستین زیلکو
بخش اعظم فیلم The Uprising بازسازی توانمند و مستقیم از یک رویداد تاریخی مهم است. تیم بااستعدادی از هنرمندان پشت صحنه، فقر و بیرنگی انگلستان در دوران فئودالیسم را با جزئیاتی تحسینبرانگیز بازسازی کردهاند و نباید شکایتی از کارگردانی گرینگراس در سکانسهای نبرد داشت. شباهتها با دنیای امروز به وضوح نمایش داده شده است، اما فیلمنامه درست در لحظهای که میخواست پیام را بیش از حد مستقیم به مخاطب تحمیل کند، متوقف میشود.
۷۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: فرانک شک
فیلم The Uprising به سبک همیشگی گرینگراس، از اولین تا آخرین دقیقه پرالتهاب است؛ کارگردان از دوربینهای روی دست و سبک تدوین پرجنبوجوش خود تا حدی استفاده میکند که گاهی خستهکننده میشود. این رویکرد سبکشناسانه در سکانسهای اکشن متعدد و بسیار خونین به خوبی عمل میکند، اما در نهایت چنان بیوقفه و بدون تغییر ریتم است که فیلم را به تجربهای طاقتفرسا و گاه ملالآور تبدیل میکند.
۶۳/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: لیسی بافر
فیلم تلاشی است برای بستن یک پاپیون مرتب بر سر داستانی که در ماهیت خود، جای درسهای اخلاقی سادهانگارانه را ندارد؛ این اثر در بخش پایانی، چیزی جز یک تلاش تنبلانه برای بخشیدن یک نتیجهگیری خوشبینانه و عمدی به شورشی که سنجیدن تأثیرات طولانیمدت آن چندان آسان نیست، به نظر نمیرسد.
۶۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: مریدیث لوفتوس
در مجموع، فیلم The Uprising یک درام تاریخی خوشساخت با درونمایههای مرتبط است. اما به عنوان یک داستان رابینهود، جای کار زیادی برای گفتن دارد. شعار تبلیغاتی جدید فیلم، به جای اینکه اجازه دهد اثر به تنهایی ایستادگی کند، نشان میدهد که استودیو اعتماد ندارد مخاطبان بتوانند فیلم را بدون برجسته کردن نام یک برند شناختهشده تماشا کنند. این مایه تأسف است، زیرا پیام فیلم — اینکه هر کسی میتواند قد علم کند و در برابر سلطه ظلم سکوت نکند، هر کسی میتواند شنل به تن کند — بدون نیاز به مقایسه با سایر فیلمهای رابینهود، میتوانست زمینههای فکری زیادی برای مخاطب فراهم کند.
۶۰/۱۰۰ – IGN | منتقد: جیم وجوودا
با وجود بازیگران کاربلد و چندین سکانس تأثیرگذار، فیلم در نهایت در پرده سوم دچار مشکل میشود؛ جایی که با تلاشهای ناشیانه سعی میکند چیزی شادمانه را در میان این حماسه غمانگیز از اندوه و خشم پیدا کند.
۶۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: مایکل فیلیپس
خارج از فضای دربار ریچارد دوم، فیلم The Uprising واقعاً فیلمی بازیگرمحور نیست؛ بلکه بیشتر شبیه به یک موزاییک پانوراما با تأثیرات دراماتیک نابرابر است، که انگار توسط یک مستندساز قرن چهاردهم ساخته شده که به شکلی عجیب چند فیلم از پول گرینگراس را در اختیار داشته است.
۵۰/۱۰۰ – Slant Magazine | منتقد: مارشال شفر
پل گرینگراس از همان شروع فیلم The Uprising، شباهتهای غیرمستقیم بسیاری میان قیام دهقانان سال ۱۳۸۱ در انگلستان و موج پوپولیسم جهانی در دهه ۲۰۲۰ برقرار میکند.
۴۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: اوون مایرز
این فیلم یک مسیر دشوار و ازهمگسیخته در میان گلولای است که عمق احساسی آن با پخش مجدد برنامههای کانال هیستوری برابری میکند.
۳۹/۱۰۰ – TheWrap | منتقد: ویلیام بیبیانی
فیلم The Uprising چنان خیانت ناگهانی و تراژیکی در پایانبندی دارد که تمام حسن نیت به دست آمده در طول فیلم را در آخرین لحظه از بین میبرد؛ به طوری که سخت است بتوان از هر آنچه پیش از فروکش کردن این ناامیدی رخ داده، لذت برد.
