آیا شوک های تکنولوژی باعث چرخه های رونق و رکود می شود؟

فرانک شوستاکفرانک شوستاک) در مقاله ای در موسسه میزس بیان کرد که برخی از اقتصاددانان مانند فین کیدلند و ادوارد سی پرسکات که در سال ۲۰۰۴ برنده جایزه نوبل اقتصاد شدند، معتقدند که یکی از عوامل اصلی پشت چرخه های رونق و رکود اقتصادی، شوک های فناوری هستند.

برای تأیید این دیدگاه، کیدلند و پرسکات از مدل رشد سولو (رابرت سولو، برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال ۱۹۸۷) استفاده کردند که بر اساس تابع تولید کاب-داگلاس از نوع زیر است.

Y = AK(1-α)Nα

در این معادله Y خروجی واقعی، A عامل تکنولوژیکی، K موجودی سرمایه و N تعداد کارگران شاغل است. α یک پارامتر است.

در دیدگاه رایج، روابط بین متغیرهای مختلف اقتصادی را می توان با اعدادی به نام «پارامتر» نشان داد. به عنوان مثال، رابطه بین مخارج مصرف شخصی و درآمد پس از مالیات را می توان به شرح زیر توصیف کرد:

مصرف شخصی = α * درآمد پس از مالیات

که در آن آلفا (α) یک پارامتر است. بنابراین، اگر آلفا ۰.۸ باشد، پس برای درآمد پس از مالیات ۱۰۰ دلار، این رابطه نشان می دهد که مصرف شخصی ۸۰ دلار خواهد بود. پارامتر آلفا با روش آماری تعیین می شود. روش آماری همچنین این امکان را فراهم می کند که بررسی شود آیا عدد به دست آمده تخمین معتبری از پارامتر واقعی در دنیای واقعی است یا خیر.

کیدلند و پرسکات به جای استفاده از روش‌های آماری مرسوم برای تخمین پارامتر آلفا، روشی را معرفی کردند که آن را «کالیبراسیون» نامیدند. این روش دقیقا چیست؟

چارچوب کیدلند و پرسکات از مطالعات مختلف، نظرات کارشناسان و تجزیه و تحلیل داده ها برای ایجاد درک درستی از پارامترها استفاده می کند. به عنوان مثال، کیدلند و پرسکات با استفاده از داده های تاریخی در مورد دستمزد و درآمد، تعیین کرده اند که پارامتر α در تابع تولید کاب-داگلاس حدود ۰.۶۴ است. با ترکیب اطلاعات مربوط به α با اطلاعات مربوط به تولید ناخالص داخلی واقعی، موجودی سرمایه و تعداد کارگران شاغل، می توان عامل فناوری A را بدست آورد. پس از استخراج ضریب فناوری A، می توان از آن برای ارزیابی تأثیر آن بر نوسانات خروجی واقعی Y استفاده کرد.

کیدلند و پرسکات در تحقیقات خود به این نتیجه رسیدند که یک شوک فناوری می تواند ۷۰ درصد از نوسانات تولید ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم را توضیح دهد.

معرفی روش کالیبراسیون ظاهرا پاسخی به انتقاد رابرت لوکاس (برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۵) است که اتکا به مدل هایی با پارامترهای ثابت برای ارزیابی پیامدهای سیاست های دولت بر اقتصاد را زیر سوال برد. به گفته لوکاس، تغییر در سیاست های دولت، پارامترها را در دنیای واقعی تغییر خواهد داد. بنابراین، مدلی که از پارامترهای بدون تغییر استفاده می کند، نتایج گمراه کننده ای تولید می کند. (تغییر در سیاست دولت، رفتار شرکت کنندگان در اقتصاد را تغییر می دهد. یک مدل با پارامتر ثابت این را نادیده می گیرد.) در این مورد، رابرت لوکاس با لودویگ فون میزس موافق است. به گفته میزس؛

در حوزه اقتصاد رابطه ثابتی وجود ندارد».

مدل کیدلند و پرسکات بوم-بست

مکانیسمی در چارچوب کیدلند و پرسکات چیست که شوک های فناوری را به چرخه های رونق و رکود تبدیل می کند؟

شوک فناوری مثبت به این معنی است که با مقدار معینی از سرمایه و نیروی کار، اقتصاد قادر به تولید بیشتر خواهد بود.

بهره وری بالاتر منجر به افزایش دستمزد می شود. این به نوبه خود باعث افزایش تمایل کارگران به کار بیشتر و کاهش اوقات فراغت می شود. بازده بالاتر سرمایه منجر به افزایش سرمایه گذاری می شود. همه این عوامل در کنار هم باعث رونق اقتصادی و افزایش رفاه می شود.

رکود اقتصادی ناشی از شوک منفی فناوری است که بازده نیروی کار و سرمایه را کاهش می دهد. این به نوبه خود باعث می شود کارگران ساعات کمتری کار کنند و سرمایه کمتری داشته باشند. در نتیجه این وضعیت منجر به کاهش تولید یعنی رکود اقتصادی می شود. (شوک منفی فناوری به رویدادی اشاره دارد که ظرفیت تولید کلی یک اقتصاد را کاهش می دهد.)

علیرغم استفاده از روش کالیبراسیون، کیدلند و پرسکات هنوز از مدلی با پارامترهای ثابت برای تعیین اهمیت شوک های فناوری در ایجاد چرخه های رونق و رکود اقتصادی استفاده می کنند. باز هم باید تاکید کرد که روش کالیبراسیون در مورد تعیین پارامترها است، اما نه از طریق روش های آماری مرسوم، بلکه از طریق بررسی داده های تاریخی و نظر کارشناسان.

این ادعا که شوک فناوری پارامتر α را در تابع تولید کاب-داگلاس تغییر نمی‌دهد، نشان می‌دهد که ما با ماشین‌ها سر و کار داریم نه انسان. این به نوبه خود، نتیجه گیری کیدلند و پرسکات را مبنی بر اینکه شوک فناوری می تواند ۷۰ درصد از نوسانات داده های ایالات متحده پس از جنگ را توضیح دهد، شک می کند.

از نظر مفهومی، حتی اگر کسی بپذیرد که پارامتر α به دست آمده از طریق کالیبراسیون در طول زمان ثابت می ماند، این انتقاد لوکاس را برطرف نمی کند. زیرا تغییر در سیاست های دولت و سایر شوک ها مانند شوک های تکنولوژی بر رفتار انسان تاثیر می گذارد و در نتیجه پارامتر α را تغییر می دهد.

رونق اقتصادی به معنای رونق اقتصادی نیست

برخلاف نظر کیدلند و پرسکات، رونق اقتصادی به معنای شکوفایی اقتصادی و تولید ثروت نیست، بلکه به معنای انحراف منابع از فعالیت‌های ثروت‌آفرین به فعالیت‌هایی است که مصرف‌کننده هستند و تولید ثروت نمی‌کنند (یعنی فرآیند تولید ثروت را تضعیف می‌کنند).

یا می‌توان گفت که رونق اقتصادی باعث شکل‌گیری فعالیت‌هایی می‌شود که درگیر مصرف هستند که توسط تولید قبلی ثروت (یعنی مصرف غیرمولد) پشتیبانی نمی‌شود.

اگر به هر دلیلی این انحراف منابع متوقف شود، فعالیت‌های غیرمولد که در نتیجه این انحراف شکل گرفته است، تحت فشار قرار می‌گیرد. در این صورت یک رکود اقتصادی ظاهر می شود.

بنابراین، آنچه برای توضیح چگونگی شکل گیری چرخه های رونق و رکود مورد نیاز است، شناسایی مکانیسمی است که باعث انحراف مداوم منابع از تولیدکنندگان ثروت به تولیدکنندگان غیر ثروت می شود.

سیاست های بانک مرکزی؛ عامل اصلی چرخه های رونق و رکود

در بازار آزاد بدون مداخله، می توان تصور کرد که اقتصاد در معرض شوک های مختلف قرار خواهد گرفت، اما تصور پدیده ای مانند چرخه های رونق و رکود مکرر دشوار است.

به گفته روتبارد؛

“پیش از انقلاب صنعتی، یعنی تا پایان قرن هجدهم، هیچ رونق و رکود منظم و مکرری وجود نداشت. هر زمان که پادشاهی به جنگ یا مصادره اموال اتباع خود می‌رفت، بحران اقتصادی ناگهانی رخ می‌داد؛ اما هیچ نشانه‌ای از پدیده کاملاً مدرن از نوسانات عمومی و نسبتاً منظم اقتصادی، نوسانات اقتصادی دوره‌های تجاری و وضعیت نسبتاً منظم در دوره‌ی انقباضات اقتصادی وجود نداشت.”

پدیده چرخه های رونق و رکود به نوعی با دنیای مدرن مرتبط است. اما این ارتباط چیست؟

بررسی دقیق نشان می دهد که این ارتباط، سیستم بانکداری مدرن است که توسط بانک مرکزی هماهنگ شده است. منشأ چرخه های رونق و رکود چیزی است که ادعا می شود «حافظ» اقتصاد است. یعنی خود بانک مرکزی.

هرگاه یک بانک مرکزی سیاست پولی خود را تسهیل کند، شروع به انتقال ثروت از تولیدکنندگان ثروت به سمت دارندگان پول و اعتباری می کند که به طور مصنوعی از هوا ایجاد شده است.

ظهور فعالیت های اقتصادی مبتنی بر سیاست پولی آسان بانک مرکزی باعث شکل گیری رونق اقتصادی می شود.

سیاست پولی آسان تولیدکنندگان ثروت را از نظر اقتصادی فقیرتر می کند. زمانی که بانک مرکزی سیاست های پولی خود را تشدید می کند، انحراف منابع به سمت فعالیت هایی که بر اساس سیاست های پولی انبساطی قبلی بانک مرکزی بود، متوقف می شود.

این امر منجر به نابودی آنها یا آنچه “رکود اقتصادی” نامیده می شود، می شود.

هسته اصلی چرخه های تجاری، فرآیند انحراف منابع از فعالیت های ثروت آفرین به فعالیت های غیر ثروت آفرین از طریق تورم پول و اعتبار است. این فرآیند با سیاست های پولی بانک مرکزی آغاز شده است.

تغییرات تکنولوژیکی هیچ ارتباطی با چرخه های رونق و رکود ندارد

تغییرات در فناوری می تواند برای فرآیند تولید ثروت مهم باشد. فناوری بهتر می تواند فرآیند تولید ثروت را افزایش دهد. برعکس، یک شوک منفی فناوری می تواند این فرآیند را تضعیف کند.

با این حال، همه این موارد هیچ ربطی به چرخه های رونق و رکود ندارند.

مجدداً، در هسته چرخه های تجاری، فرآیند انحراف منابع از تولیدکنندگان ثروت به فعالیت های غیرمولد ثروت از طریق تورم قرار دارد. این روند با سیاست های پولی بانک مرکزی هدایت می شود.

آنچه کیدلند و پرسکات نشان داده‌اند روش جدیدی برای درک پدیده چرخه‌های تجاری نیست، بلکه روشی متفاوت برای تطبیق منحنی‌ها با داده‌ها است.

از طریق کالیبراسیون، اکنون می توان مدل های تخیلی مختلفی را معرفی کرد. آنچه ما در اینجا داریم تاکید بر توسعه روشی برای برازش منحنی است، نه تلاشی برای شناسایی ماهیت واقعی آنچه باعث چرخه های رونق و رکود می شود.

تغییرات تکنولوژیک می تواند برای فرآیند تولید ثروت مهم باشد. اما این موضوع هیچ ارتباطی با پدیده چرخه های رونق و رکود ندارد.

مدل‌های ریاضی مختلفی که نشان می‌دهند تغییرات تکنولوژیکی علت اصلی چرخه‌های رونق-رکود است، به علل چرخه‌های رونق-رکود نمی‌پردازند، بلکه صرفاً نوسانات داده‌ها را توصیف می‌کنند.