فیلم The Get Out که از حضور چندین ستاره همچون راسل کرو و آرون پال بهره میبرد، با نقدهای ضعیفی روبهرو شده است.
فیلم The Get Out یک اثر مهیج و جنایی به کارگردانی دریک بورته است که با حضور بازیگرانی چون راسل کرو، لوک ایوانز، ترزا پالمر، نینا دوبرو، آرون پال و دنی زواتو ساخته شده است. فیلمنامه این اثر را بورته و دنیل فورته بر اساس رمان Strip نوشته تام پری نوشتهاند. داستان فیلم درباره صاحب یک باشگاه به نام مارکو کاپاک است که با یک سرقت غیرمنتظره، برنامههایش برای یک بازنشستگی آرام از هم میپاشد. در ادامه، او وارد دنیایی از فساد، جنایت و تنشهای خطرناک میشود.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۲۰ نقد برای فیلم The Get Out منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۵۵ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۵ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۴۹ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم The Get Out
- راتن تومیتوز: ۲۰ نقد – امتیاز ۵۵ درصد
- متاکریتیک: ۵ نقد – امتیاز ۴۹ از صد
«۶۳/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: پیتر سوبچینسکی»
فیلم ایدهای نسبتاً محکم دارد، هرچند چندان تازه و خلاقانه نیست و با گروه بازیگری بسیار خوب و سبک بصریای ساخته شده که تماشای ۱۰۰ دقیقهای نسبتاً سرگرمکننده را رقم میزند؛ اما هرگز موفق نمیشود فراتر از همین سطح برود.
«۶۰/۱۰۰ – The Hollywood Reporter | منتقد: فرانک شک»
راسل کرو در نقش یک صاحب باشگاه شبانه آلبانیاییِ سالخورده، حتی وقتی خود فیلم از او فاصله میگیرد، همواره تماشایی و دلنشین ظاهر میشود.
«۵۰/۱۰۰ – ۵۰ | منتقد: مت فاولر»
فیلم The Get Out اثری است که بهراحتی از خاطر میرود، هرچند تماشای راسل کرو همچنان لذتبخش است.
«۵۰/۱۰۰ – Screen Rant | منتقد: الکس هریسون»
شک ندارم این همان چیزی است که دریک بورته، نویسنده و کارگردان فیلم The Get Out، تصور میکرده میسازد. با توجه به اشارهای که به تارانتینو میکند، حدس میزنم فیلم Jackie Brown الهام مشخصتری برای او بوده است. اما حتی با حضور راسل کرو، که تنها عضو این گروه بازیگری است که لحن درست را پیدا میکند، فیلم به مقصد نمیرسد. علاوه بر دیالوگهایی که آنقدر قوی نیستند تا آن ویژگیهای عجیب و خاصی را که به بهترین نمونههای این ژانر جان میدهد خلق کنند، ریتم اجرا هم به شکلی بههمریخته است که جبران آن تقریباً ممکن نیست.
«۲۵/۱۰۰ – IndieWire | منتقد: ویلسون چپمن»
صحنههای اکشن کاملاً بیتعلیق هستند و صحنههای کمدی نیز تقریباً هیچ حس ضرباهنگی ندارند؛ فیلم آنقدر بیماجرا و محتاط است که آدم عملاً آرزو میکند حداقل از نوعی جلوه برای جذابتر شدن آن استفاده میشد.
