مسن‌ترین فاتحان گرندپری‌ های فرمول یک

منتشر شده در ۰۱ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۳:۰۱

لوئیجی فاجیولی (Luigi Fagioli) ایتالیایی این افتخار را به طور کامل در اختیار دارد، چرا که اولین حضور خود را در فصل اول مسابقات قهرمانی در سال ۱۹۵۰ در سن ۵۲ سالگی تجربه کرد. او که برای آلفا رومئو رقابت می‌کرد، به دلیل توانایی‌اش در ربودن پیشتازی در مسابقات، زمانی که دیگران مجبور به DNF شده بودند، به Abruzzi Robber ملقب شد

جوزپه فارینا – ۴۶ سال و ۹ ماه و ۳ روز (گرندپری آلمان ۱۹۵۳)

به گزارش آخرین خودرو، شاید او را به عنوان اولین قهرمان جهان F1 بشناسید اما جوزپه فارینا (Giuseppe Farina) که بسیاری او را با نام نینو می‌شناسند، همچنان دومین برنده مسن تاریخ مسابقات است. او پس از ناکامی در ایستادن روی سکوی اول در اولین فصل حضورش در فراری، با همین هدف به نوربرگ‌ رینگ برای گرندپری آلمان ۱۹۵۳ آمد. فارینا پنجمین و آخرین پیروزی دوران حرفه‌ای خود را با اختلاف بیش از یک دقیقه از سایر رانندگان بدست آورد. این آخرین پیروزی او بود زیرا مجموعه‌ای از مصدومیت‌ها و تراژدی‌ها از جمله مرگ آسکاری، منجر به بازنشستگی او از این ورزش در سال ۱۹۵۵ شد.

خوان مانوئل فانجیو – ۴۶ سال، ۱ ماه، ۱۱ روز (گرندپری آلمان ۱۹۵۷)

نوربرگ‌رینگ میزبان آخرین پیروزی خوان مانوئل فانجیو (Juan Manuel Fangio) در گرندپری آلمان ۱۹۵۷ بود – بیست و چهارمین پیروزی او در مجموع. این پیروزی که اغلب به عنوان یکی از بزرگترین نمایش‌ها در ورزش‌های موتوری شناخته می‌شود، به او کمک کرد تا پنجمین قهرمانی رانندگان جهان خود را در حالی که دو دور از فصل باقی مانده بود، به دست آورد. فانجیو که امیدوار بود بتواند با بار سوخت کمتر از رقبا پیشی بگیرد، تا حدودی با افتادن مهره‌ای زیر ماشینش توسط یک مکانیک! استراتژی خود را از دست داد.  با این حال، این راننده ۴۶ ساله هرگز کسی نبود که بتوان او را دست کم گرفت و پیش از آنکه با جنگیدن از دو فراری عبور کند، بارها رکورد دورها را شکست و چند ثانیه زودتر از سایرین از خط پایان عبور کرد.

پیرو تاروفی – ۴۵ سال، ۷ ماه، ۶ روز (گرندپری سوئیس ۱۹۵۲)

پیرو تاروفی (Piero Taruffi) که ریشه در مسابقات موتورسیکلت داشت، حرفه فرمول یک خود را با رقابت در مسابقات اتومبیل‌رانی اسپرت ترکیب کرد اما تنها یک برد در مسابقات قهرمانی جهان در گرندپری سوئیس ۱۹۵۲ کسب کرد. تاروفی تمام رانندگان را در مسیر پیروزی پشت سر گذاشت که در نهایت بهترین نتیجه او در ۱۸ دوره حضور بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ بود.

جک برابهام – ۴۳ سال و ۱۱ ماه و ۵ روز (گرندپری آفریقای جنوبی ۱۹۷۰)

جک برابهام (Jack Brabham) که هنوز تنها راننده‌ای است که با خودروی ساخت خودش عنوان پیروزی را کسب کرده است، سه بار قهرمان جهان شده بود و در آغاز فصل ۱۹۷۰ دوران حرفه‌ای خود را به پایان رساند. در مسابقه افتتاحیه فصل او در جایگاه سوم قرار گرفت اما برابهام با تلاش فراوان توانست دوباره به مسیر خود ادامه داد و با عبور از جکی استوارت پیشتاز شود و با مهار حمله‌ دنی هولم از مک‌لارن، به چهاردهمین و آخرین پیروزی خود قبل از بازنشستگی دست یابد.

سم هنکس – ۴۲ سال، ۱۰ ماه، ۱۷ روز (مسابقات ایندیاناپولیس ۱۹۵۷)

بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰، امتیازات کسب شده در مسابقات ایندی ۵۰۰ برای قهرمانی جهان فرمول یک نیز محاسبه می‌شد، هرچند رانندگان اغلب از خودروهایی با مشخصات متفاوت بین این دو مسابقات استفاده می‌کردند. هیچ یک از شرکت‌کنندگان دائمی فرمول یک تصمیم به شرکت در مسابقات سال ۱۹۵۷ نگرفتند و در نتیجه، یک مسابقه کاملاً آمریکایی برگزار شد و سم هنکس (Sam Hanks) در سیزدهمین تلاش خود در این مسابقه سالانه، از ردیف پنجم شروع کرد. با توجه به اینکه در دور اول، اختلاف امتیاز چندین بار دست به دست شد، رقابت‌ها باعث شد هنکس به صدر جدول نزدیک شود و به مقام اول برسد.

لوئیس همیلتون – ۴۱ سال، ۵ ماه، ۷ روز (گرندپری بارسلونا-کاتالونیا ۲۰۲۶)

بعضی از رانندگان پس از پیروزی در اواخر دوران حرفه‌ای خود، این ورزش را ترک کردند اما لوئیس همیلتون (Lewis Hamilton) طوری رانندگی کرد که انگار فصل جدیدی از دوران حرفه‌ای خود را با فراری آغاز کرده است. این راننده بریتانیایی مشتاق بازگشت به بهترین دوران خود پس از یک فصل ناامیدکننده ۲۰۲۵ در پیست بارسلونا-کاتالونیا به پیروزی رسید. صد و ششمین پیروزی تاریخ‌ساز او، قهرمان هفت دوره مسابقات جهانی را به اولین راننده‌ای تبدیل کرد که در دهه‌های ۲۰، ۳۰ و ۴۰ زندگی خود به پیروزی رسیده و چالشی بالقوه برای کسب عنوان قهرمانی ایجاد کرده است.

نایجل منسل – ۴۱ سال، ۳ ماه، ۵ روز (گرندپری استرالیا ۱۹۹۴)

نایجل منسل (Nigel Mansell) با تیم ویلیامز موفقیت‌های باورنکردنی کسب کرده بود و در سال ۱۹۹۲ قهرمان شده بود اما در پایان سال ۱۹۹۴ از فرمول یک کناره‌گیری کرد تا در ایالات متحده مسابقه دهد. این راننده ۴۱ ساله قبل از رفتن به pit stop، پیشتازی را به ارث برده بود! و سپس در مسیر پیست از گرهارد برگر سبقت گرفت تا پیروزی – سی و یکمین و آخرین پیروزی‌اش – را قطعی کند. او در ادامه برای پیوستن به مک‌لارن در فصل ۱۹۹۵ رسیک کرد اما پس از رانندگی تنها در دو مسابقه، با استناد به هندلینگ ضعیف و عدم رقابت‌پذیری خودرو، از مسابقات کناره‌گیری کرد.

موریس ترینتینیان – ۴۰ سال، ۶ ماه، ۱۸ روز (گرندپری موناکو ۱۹۵۸)

موریس ترینتینیان (Maurice Trintignant) در طول ۱۵ فصل عظیم بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۴ در فرمول یک مسابقه داد و در این مدت دو گرندپری و یک مسابقه ۲۴ ساعته لمانز ۱۹۵۴ را برد. این راننده فرانسوی گرندپری موناکو را از جایگاه پنجم در سال ۱۹۵۸ آغاز کرد و سه سال قبل از آن یک پیروزی در این پیست نمادین کسب کرده بود. پس از اینکه به تدریج در رده‌های بالاتر قرار گرفت، دومین پیروزی خود را در موناکو با اختلاف ۲۰ ثانیه نسبت به لوئیجی موسو و کالینز از فراری به دست آورد. این پله‌ بالا تا آخر عمرش از او دور ماند و او تصمیم گرفت در سال ۱۹۶۵ دنیای مسابقات اتومبیل‌رانی را ترک کند.

گراهام هیل – ۴۰ سال، ۳ ماه، ۳ روز (گرندپری ۱۹۶۹ موناکو)

جایگاه دهمین برنده مسن‌ترین مسابقه را آقای موناکو (Mr Monaco) به خود اختصاص داده است! گراهام هیل (Graham Hill) مسابقه مونامو ۱۹۶۹ را از جایگاه چهارم در جدول شروع کرد و به سرعت به جایگاه سوم ارتقا یافت، در حالی که استوارت، نفر اول جدول، در مقابل راننده فراری، آمون، دفاع کرد. این دو رقیب در نهایت هر دو دچار نقص فنی شدند که به هیل اجازه داد تا با اختلاف ۱۷ ثانیه پیشتاز و پیروز شود.