به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم ، حنیف شهپرراد یکی از مستندسازان مطرح کشور است که تجربیات زیادی در ساخت مستند پرتره دارد. وی سال گذشته با فیلم مستند «زندگی میان کلمات» به تهیه کنندگی مصطفی رزاق کریمی در هشتمین جشنواره تلویزیونی مستند حضور داشت و امسال نیز با کارگردانی فیلم مستند «بوکس در حلقه ترجمه» که روایتی از زندگی و آثار منصوریه الله است در نوزدهمین جشنواره سینما حقیقت خوش درخشید.
شهپرراد درباره تجربه ساخت یک فیلم مستند درباره اهالی فرهنگ و هنر گفت: واقعیتی که باید بپذیریم این است که مستند مخاطب خاصی دارد و انواع مختلف آن سلیقه ها را می پسندد. مستندهای پرتره و فرهنگی نیز در کارنامه فرهنگی مخاطبان سینمای مستند قرار دارند. این در حالی است که نسل جوان کمتر به مستند پرتره می پردازد و این موضوع روز به روز کمتر می شود و مخاطب اصلی آن قشر تحصیل کرده جامعه هستند.
وی ادامه داد: البته معتقدم اگر بتوان با آزادی و آسایش بیشتری به موضوع پرداخت، دامنه مخاطب بیشتر می شود، اما اگر تکرار دفعات قبل باشد، مخاطب آن را پس می زند. مراقب باشید برخی از موضوعات آنقدر مهم و ارزشمند هستند که می توان از آنها چندین مستند ساخت اما نکته مهم پرداخت های متنوع به هر یک از این موضوعات است.
وی با اشاره به راهکارهایی برای جذب بیشتر مخاطبان به ویژه نسل جوان برای تماشای مستند گفت: برای اینکه نسل جوان را با مستندهای فرهنگی درگیر کنیم باید ارتباط موضوع و مسائل روز را بیشتر درک کنیم. به عبارت دیگر باید به سراغ شخصیت ها و دوره های تاریخی خاصی رفت که مخاطب نسل جوان با آن ها احساس ارتباط کند. مثلا یکی از فیلم های من در دانشگاه بابل اکران شد و با توجه به موضوعش، انتظار نداشتم که دانشجویان ارتباط خاصی با آن برقرار کنند، اما جالب بود که با موضوع فیلم احساس خویشاوندی می کردند.
شاهپرراد تاکید کرد: به نظرم جمع آوری مخاطب در سینمای مستند کار سختی است چرا که جلب نظر مخاطبان فرهیخته کار سختی است و چیزی فراتر از یک گزارش معمولی نیاز دارند. بی شک با توجه به ارتباط موضوع با مسائل و نیازهای روز، تحقیق عمیق، ارائه روایت جذاب تر و… می تواند در این امر مؤثر باشد. معتقدم اگر دلیل ساخت یک فیلم مستند در سال ۱۴۰۴ برای فیلمساز و تهیه کننده مشخص باشد، آرام آرام می تواند مخاطب خود را پیدا کند.
این مستندساز با اشاره به اینکه تلویزیون به دلیل دسترسی مناسب به عموم مردم بستر مناسبی برای پخش فیلم است، گفت: از سوی دیگر یکی از موضوعاتی که می تواند زمینه جذب مخاطب بیشتر برای یک فیلم مستند را فراهم کند، نمایش آن از طریق بستری است که برای افراد بیشتری قابل دسترسی باشد. از این نظر می توان گفت تلویزیون بستر مناسبی برای نمایش فیلم های مستند است. علاوه بر این، پلتفرم های جدیدتری ایجاد شده است که می تواند مخاطبان را جذب کند. به عنوان مثال، اکران کافه ها نه تنها بستر مناسبی برای تماشای فیلم است، بلکه فضایی برای گفتگو بین افراد ایجاد می کند.
وی با تاکید بر اینکه مخاطبان تلویزیون زیاد است و این فرصت بسیار خوبی برای فیلم های مستند است، گفت: در هیچ بستر دیگری رسانه ای به این عریض و در دسترس برای تماشای رایگان فیلم مستند نداریم. باید از این فرصت برای جذب مخاطب بیشتر به تلویزیون استفاده کرد. در سراسر جهان، تلویزیون های ملی از فیلم های مستند حمایت می کنند. هم به عنوان سرمایه گذار و سفارش دهنده و هم به عنوان بستر پخش. در ایران شبکه مستند جایگاه خوبی در سینمای مستند دارد. برای عموم در دسترس است و مخاطبان می توانند مستندها را به صورت رایگان تماشا کنند.
کارگردان مستند «زندگی میان کلمات» خاطرنشان کرد: تلویزیون سابقه چندین ساله دارد و بیشترین بودجه را برای ساخت مستند دارد. از این رو یکی از متولیان اصلی اسناد محسوب می شود. فراموش نکنید که فضای ساخت مجموعه مستند فقط تلویزیون است و اگر تلویزیون شروع به ساخت آن نکند آن موضوع از بین می رود. مثلا مستندهای فرهنگی و ملی یکی از این سوژه هاست که فقط باید در تلویزیون ساخته شود. وظیفه ذاتی تلویزیون کار ملی است و باید در آن مستندهایی از این دست ساخته شود. اگرچه ساخت مستند در تلویزیون سختی های خاص خودش را دارد.
وی در پایان در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا بعد از حضور در جشنواره سینما حقیقت در نهمین جشنواره تلویزیونی مستند شرکت می کند، گفت: فیلم هایی دارم که می توانم در جشنواره شرکت کنم اما چون خودم تهیه کننده نیستم باید دید تهیه کننده فیلم چه نظری دارد؟ مثلا دو فیلم دارم که تولید تلویزیون و شبکه مستند سیما است که در صورت فراهم شدن شرایط برای جشنواره ارسال می کنم.
انتهای پیام/
منبع:تسنیم
