به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان ، آغاز سال ۲۰۲۶ برای بسیاری از استان ها می تواند فرصتی برای مرور دستاوردها و ترسیم افق های جدید باشد، اما برای کردستان سال جدید بیشتر به تداوم یک انتظار فرسایشی شباهت دارد. انتظاری که سال ها به نام «توسعه» و به مذاق مردم کشیده شده، جز صبر تحمیلی نتیجه ای نداشته است.
کردستان بدون تغییر مسائل اصلی وارد سال ۲۰۲۶ می شود. بیکاری، فقر پنهان، مهاجرت، زیرساخت های ضعیف و بی عدالتی بودجه هنوز در متن زندگی مردم است و تقویم فقط تعداد آن را تغییر داده است.
سال های گذشته پر از وعده ها، اسناد، سفرها و تصمیمات بود. اما خروجی این حجم از سخنرانی رسمی با واقعیت میدانی استان همخوانی ندارد. این فاصله امروز دیگر قابل توجیه نیست و سال ۲۰۲۶ نمی تواند سال ادامه این مسیر باشد.
مشکل کردستان کمبود ظرفیت نیست. ظرفیت های استفاده نشده فراوانی وجود دارد. استانی که مرز دارد، منابع دارد، نیروی انسانی تحصیل کرده دارد، اما در شاخص های کلیدی توسعه همچنان در نیمه آخر جدول قرار دارد.
اگر قرار است سال ۲۰۲۶ معنایی داشته باشد، باید پایان «عادیسازی به عقب» را نشان دهد. همان رویکرد خطرناکی که سال ها ناکارآمدی را عادی جلوه داد و تقاضا را به حاشیه برد.
بیکاری در کردستان دیگر یک آمار نیست. سبک زندگی تحمیلی است. جوانان تحصیل کرده ای که برای یافتن شغل یا مجبور به مهاجرت به استان های دیگر کشور می شوند و یا تن به مشاغل بی ثبات می کنند، قربانی مستقیم سیاست هایی هستند که توسعه را در سطح پایین نگه داشته است.
مهاجرت نخبگان به آرامی و بی سر و صدا در حال از بین رفتن سرمایه انسانی استان است. این زنگ خطر نه به صورت بحران، بلکه در سکوتی خطرناک در حال وقوع است. سکوتی که مسئولین بیش از این نباید بشنوند.
مرزهای کردستان در میان «فرصت اقتصادی» همچنان بلاتکلیف است. نتیجه این سردرگمی تداوم کولبری، رکود بازارها و محرومیت مردم محلی از حق طبیعی بهره مندی از مزیت مرزی است.
فقر در کردستان اغلب پنهان است. پشت ظاهر آرام شهرها. اما کافی است از مرکز دور شوید و به روستاهای دورافتاده بروید تا عمق محرومیت، کمبود خدمات و نابرابری اجتماعی را ببینید. این فقر نتیجه غفلت مزمن است نه کمبود منابع.
در حوزه آموزش و درمان همچنان مردم کردستان هزینه جغرافیا را می پردازند. مدارس فرسوده، کمبود سرانه فضای آموزشی، امکانات پزشکی ناکافی و اعزام های گران قیمت نشانه های آشکار نابرابری ساختاری است.
محیط زیست کردستان نیز قربانی توسعه تصاعدی بوده است. جنگلهایی که میسوزند، معادنی که گسترش مییابند و بیکنترل تجارت میکنند، و نظارتی که معمولاً بعد از نابودی، نه قبل از آن، وارد عمل میشود.
البته؛ در کنار همه انتقادات و مطالبات، نمی توان از ظرفیت های گسترده کردستان و خدماتی که به برکت نظام و انقلاب اسلامی به اقصی نقاط استان کشیده شده چشم پوشی کرد. از توسعه راه ها و زیرساخت های ارتباطی گرفته تا برق رسانی، گازرسانی، بهداشت، آموزش و پرورش و ایجاد خدمات عمومی در روستاها و مناطق محروم. کردستان امروز با همه کاستی هایش قابل مقایسه با قبل از انقلاب نیست و مسیر طی شده نشان می دهد که با مدیریت کارآمد، تصمیم گیری شجاعانه و استفاده درست از این ظرفیت ها می توان شکاف موجود بین «پتانسیل استان» و «وضعیت کنونی» را جبران کرد.
در این میان نقش مدیران محلی بیش از هر زمان دیگری مشکوک است. آیا اختیار و اراده ندارند؟ ۲۰۲۶ سالی است که پاسخ های کلی و توجیه های مکرر دیگر قابل قبول نیست.
در این مقطع تاریخی، رسانه ها باید نقش خود را روشن کنند. یا در کنار مردم می ایستند و مانند تسنیم مطالبه می کنند یا ناخواسته بخشی از چرخه عادی سازی ناکارآمدی می شوند. بیتفاوتی و بیطرفی در برابر بیعدالتی، در واقع جانبداری از وضعیت موجود است.
۲۰۲۶ باید سال تصمیمات سخت باشد. تصمیماتی که منافع، روابط و مصلحت های کوتاه مدت را کنار می گذارد و برای آینده استان کار می کند. بدون تغییر، افق جدیدی شکل نخواهد گرفت.
امسال برای کردستان سال تبریک نیست. سال تقاضا است. سالی که مردم حق پرسش دارند، رسانه ها حق پیگیری دارند و مسئولان موظف به پاسخگویی هستند. اگر سال ۲۰۲۶ به سال وعده ها اضافه شود، دیگر نمی توان آن را «سال نو» نامید.
در این راستا، مدیران استان کردستان باید از این پس این آمادگی را داشته باشند که رسانه های تسنیم صرفاً بستری برای انعکاس دستاوردها و اقدامات مثبت نباشند. به همان اندازه که آثار ارزشمند دیده و انعکاس یابد، کاستی ها، ضعف ها، تعلل ها و تصمیمات اشتباه نیز به چالش کشیده می شود. ۲۰۲۶ سال توجه رسانه ها نیست. سال مطالبات روشن، پرسش های سخت و پاسخگویی مستمر از جانب مردم است.
انتهای پیام/۴۸۱
منبع:تسنیم
